Στην Ι

«Όμως εκεί που δύο φίλοι Μιλούν ή και σωπαίνουν - προπαντός 

τότε - Τρίτο τίποτα δε χωρεί.» 

Οδ. Ελύτης

Συνηθίζουμε να ονομάζουμε φιλία μια σχέση πρόσκαιρη. Οι φίλοι δε γίνονται και ξε-γίνονται όπως λέγαμε παιδιά. Οι φίλοι μένουν άλλοτε με παρουσία έντονη κι άλλοτε διακριτική. Έπειτα από αταίριαστους για μένα ανθρώπους, από ευκαιρίες που έδωσα ή διεκδίκησα κι από αρκετές αποτυχίες και διδάγματα συνάντησα αυτή τη μία φίλη που ξεχωρίζει από τις άλλες μου παρέες. Ίδιες στις πιο απίστευτες σκέψεις μα διαφορετικές στα πιο συνηθισμένα χαρακτηριστικά.

Φιλία είναι να έχεις να τη δεις καιρό και να μοιάζει σα να μην πέρασε μια μέρα. Είναι να την κοιτάζεις στα μάτια ενώ είχες μήνες να κοιτάξεις έτσι τους ανθρώπους. Είναι να έχεις ένα συνεχές και σταθερά αυξανόμενο χαμόγελο όταν βρίσκεσαι δίπλα της.
Πολλά τα ρητά και τα κείμενα προς τιμήν της φιλίας. Ο φίλος όμως επιμένω, φαίνεται από τον τρόπο που θα αντιδράσει στη λύπη σου μα κυρίως στη χαρά σου.
Μαζί του ανακαλύπτεις τον πιο καλό σου εαυτό. Η συζήτηση μαζί του μοιάζει σα να μην τελειώνει ποτέ και ο χρόνος κάθε συνάντησης είναι κάθε φορά τόσο λίγος.
Είναι γεγονός πως δεν μπορούμε να έχουμε πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μας. Έπειτα θεωρώ πως δε χρειάζεται κανείς παραπάνω από έναν τέτοιο φίλο ή έστω δύο. Οι σιωπές, οι λέξεις, τα βλέμματα και οι αγκαλιές σου δεν είναι για όλους. Εξάλλου δεν μπορούν να τα αντέξουν όλοι. Ίσως να είναι θέμα χημείας ή και όλων των επιστημών μαζί αλλά αν βρεις έναν τέτοιον φίλο που μπορεί κάποτε να σε εκνευρίζει αλλά να σε νοιάζεται, να σε μαλώνει γιατί σε αγαπά, να σε κοιτάζει στα μάτια και να μιλά πίσω από την πλάτη σου όμορφα, να σε εκφράζει και να σε εμπνέει, να συμφωνεί μαζί σου σε πολλά μα να διαφωνεί σε άλλα τόσα, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, τότε προσπάθησε να μην τα θαλασσώσεις μαζί του γιατί αυτό είναι ευλογία.

Όταν βρίσκεσαι δίπλα σε άτομα που αγαπάς καλύπτεσαι από μια ανεξήγητη λάμψη κι ομορφιά. Τα αδιάφορα παραμερίζουν και τα σημαντικά ισορροπούν περιμένοντας τη σειρά τους. Όλα μοιάζουν πιο αρμονικά εκεί έξω όταν έχεις πλάι σου ανθρώπους που στα δύσκολα χαμογελούν και στα όμορφα νιώθουν ευγνωμοσύνη.

Επόμενη συνάντηση: η ορκωμοσία μας. Χαμόγελα, αγκαλιά, σιωπηλός και συγκρατημένος ενθουσιασμός ακολουθεί την αγαπημένη μας για την εποχή λέξη.

«Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος

Μες στην πόλη σου σαν ξένος, βρε παιδί μου αμάν»

Νέα VS Αρχαία

«... ούτε μου άρεσαν ποτέ οι άνθρωποι που αρίστευαν στα πάντα. Ένας άνθρωπος που αριστεύει στα πάντα θα πει ότι δεν έχει καμία ιδιαίτερη κλίση, καμία προτίμηση, δεν έχει κάνει μιαν επιλογή.»

Γ. Ρίτσος (απόσπασμα από συνέντευξη)

Όσο ήμουν μαθήτρια και μετέπειτα φοιτήτρια μπορεί να είχα μια αδυναμία και κλίση στα Νεοελληνικά μαθήματα αλλά μου άρεσαν και τα Αρχαία και δη το άγνωστο όταν πρωτοασχολήθηκα στη Β΄ λυκείου. Τώρα που καλούμαι να τα διδάξω μπορεί να έχω σε εκτίμηση και τους δύο τομείς αλλά αν και είναι νωρίς για αυτοκριτική νιώθω να μου ταιριάζουν τα Νέα.

Στα Νέα με γοητεύει η ιδέα πως ίσως οι σκέψεις μου εφάπτονται σε ένα σημείο με τις σκέψεις του δημιουργού. Ένας καθηγητής μου στη Σχολή έλεγε ότι εμείς πρέπει να θέτουμε ερωτήματα στο κείμενο, ότι η λογοτεχνία είναι ένα «πώς». Είναι γεγονός πως στην εκπαίδευση ως έχει, υπάρχει εκείνος ο περιορισμός στη σκέψη αλλά υπάρχει ο τρόπος να προκαλέσεις μια διεύρυνση στην οπτική του παιδιού. Τι όμορφο συναίσθημα όταν οι μαθητές προτείνουν μια σκέψη που δεν πέρασε από το μυαλό μου! Προσπαθώ να μη μαθαίνω στα παιδιά μου «τι» να σκέφτονται αλλά «πώς» και φυσικά θέλω να αποφεύγεται η άμετρη ανάλυση κι η ξερή ερμηνεία. Τέλος, μ' αρέσει ο διάλογος και κυρίως ο αντίλογος που διεξάγεται με αφορμή ένα κείμενο ή ένα θέμα έκθεσης. Ο καθένας παραθέτει τις εμπειρίες του, ταυτίζεται ή απομακρύνεται, σκέφτεται, προσεγγίζει. Άλλωστε ήμουν τυχερή, από το γυμνάσιο ως το Πανεπιστήμιο είχα καλούς δασκάλους στα Νέα οπότε υποθέτω πως σε μεγάλο βαθμό έπαιξε κι αυτό τον ρόλο του.

Στην αντίπερα όχθη τα Αρχαία. Αν εξαιρέσει κανείς τη σχολική ιδέα που επικρατεί για τη μετάφραση των κειμένων και για την ανούσια πλην άχρηστη πολλές φορές προσκόλληση ορισμένων σε ασήμαντες λεπτομέρειες, τα αρχαία είναι για μένα πρόκληση! Συγκεκριμένα το άγνωστο που δε χρειάζεται να διαβάσεις μετάφραση αλλά να τη «βγάλεις»  εσύ ο ίδιος, να νιώσεις το κείμενο και τα νοήματά του, να το βάλεις σε μια σειρά. Αρωγοί εδώ λιγότεροι καθηγητές μα πάραυτα σημαντικότατοι. Ωστόσο με θλίβει η χρόνια πεποίθηση που επικρατεί ότι η προσέγγιση και εξέταση των κειμένων πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο.

Είναι γεγονός πως κάτι γίνεται λάθος με τη διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων στα σχολεία. Ίσως γι' αυτό υπάρχει αυτή η απαξίωση και η υποβάθμιση για τις ανθρωπιστικές σπουδές. Κι όμως αν μπορούσαν όλοι να νιώσουν τη γοητεία των μαθημάτων αυτών κι αν οι εκπαιδευτικοί πρώτοι από όλους δίδασκαν με πάθος, σύμφωνα με τις κλίσεις τους κι εντάσσοντας νέα μέσα και τεχνολογίες τότε μάλλον τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.
Τέλος, είναι σημαντική η ενθάρρυνση προς του μαθητή. Η επισήμανση των θετικών βημάτων του, της προόδου του ώστε να γεννηθεί μέσα του το φιλότιμο και το πείσμα.

Πολλά τα «καλά θα ήταν να...», τα σχέδια, οι βλέψεις. Είμαστε πολύ μικροί για να κρίνουμε και να συμβουλεύουμε μα αρκετά μεγάλοι για να αντιληφθούμε τα λάθη και τα ορθά. Αρχικά ας δουλέψουμε επίμονα κι ας οπλιστούμε με θετική αύρα, ας πέσουμε κι ας ξανασηκωθούμε κι έπειτα θα βρούμε τον εαυτό μας μέσα στο νέο μας ξεκίνημα, μέσα στο όνειρό μας που μετ' εμποδίων πραγματοποιείται.
Ποιος ξέρει; ίσως να είμαστε εμείς η νέα γενιά εκπαιδευτικών που θα αλλάξει κάτι!!

«Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη

αυτών που χάμω τα πετάξανε

Φτιάξε καρδιά μου

το δικό σου παραμύθι

αλλιώς τη βάψαμε»

Αδι-έξοδα

«Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.»
Μ. Αναγνωστάκης

Να θέσουμε προτεραιότητες, όνειρα, στόχους. Να τρέξουμε σε αδιέξοδα, να ψάξουμε προβλήματα. Να αλλάξουμε τον κόσμο ή τη χώρα ή έστω τη γειτονιά μας. Να πάρουμε μέρος σε έναν αγώνα καταδικασμένο εμείς οι ηττημένοι ονειροπλάστες. Κι έπειτα να προσπαθήσουμε τίποτα δεν τελείωσε, η ελπίδα ζει σε έναν κόσμο που κυβερνά ακόμη η προηγούμενη γενιά.
Από τα ΚΕΚ στον ΟΑΕΔ κι από κει σε συνεντεύξεις -αν έχεις άτομο πιο εύκολα θα σε πάρουν, λένε. Προγράμματα νέα, νέες «ευκαιρίες», βιογραφικά, επιχορηγήσεις, 5μηνα, κι άλλα προγράμματα κι άλλη εικονική εργασία.
Κρίμα, μας λένε, που πρέπει να πληρώσουμε εμείς το τίμημα. Κρίμα, λένε, που τα πράγματα κατέληξαν εδώ. Ένα τεράστιο και απαρηγόρητο κρίμα στο λαιμό μας.
Και τίποτα δε μεταβάλλεται, κανείς δεν προοδεύει, κανένας δε φαίνεται να θέλει να εξελιχθεί, να βελτιωθεί. Φωνές. Φωνές παντού. Στους δρόμους. Στα σπίτια. Στο ταχυδρομείο. Στα καφέ. Ανάμεσα σε εκνευρισμένους ανθρώπους πώς να ακούσεις τον εαυτό σου; Έπειτα σιωπή, ευκαιρία λες, μα ο θόρυβος δυναμώνει. Τώρα έρχεται από μέσα σου.
Αγώνας για να κρατηθείς από τον εαυτό σου κι από εκείνους που σε νοιάζονται, τους λίγους μα τους σημαντικούς καθώς δεν υπάρχουν για όλους υποστηρικτές. Αγώνας για να σε βρεις ανάμεσα σε άλλους τόσους χαμένους. «Και τώρα;» η ερώτηση που σου καίει τα αφτιά και τα χείλη.

Όπου κι αν βρεθείς, με όποιον κι αν είσαι οι σκέψεις για το μέλλον σού καίνε το μυαλό. Όλοι παρόμοια καίγονται. Τους βλέπεις να σκέφτονται κι άλλοτε να μιλούν, να κόβουν τη συζήτηση στη μέση και να ξεκινούν ένα παραλήρημα προσπαθώντας να θέσουν προτεραιότητες. Σα να μη χωρούν πια οι σκέψεις μέσα τους και ξεπετάγονται άναρχα δίχως σαφές νόημα. Μη νομίζεις ότι οι περισσότεροι τους ακούν αφού κι εκείνοι τακτοποιούν το δικό τους εσωτερικό χάος.
Έτσι έχουμε καταντήσει μια γενιά αλλοπρόσαλλη που μέσα σε τοπία σουρεαλιστικά αναζητάμε τον εαυτό μας πριν καλά καλά μας τον πάρουν κι αυτόν. Και στο τέλος χαμογελάμε γιατί παρ' όλα αυτά είμαστε στα πιο όμορφά μας χρόνια.

"That's me in the corner"

«ολούθε πνέει, σα λίβας, των ανθρώπων

η τόση μοχθηρία και σας μαραίνει»

Κ. Καρυωτάκης

Όταν οι αγαπημένοι σου πονούν τι μένει να κάνεις;
Μπροστά στην απεραντοσύνη της σκέψης των στέκεις άναυδος και σιωπηλός. Ανήμπορος να μαντέψεις τα συναισθήματα που γλιστρούν από τα μάτια τους. Κάπου κάπου όταν σωπαίνει η ακατάπαυστη εξομολόγησή τους, για λίγο μόνο, τότε είναι που περιμένουν κάτι να πεις μα εσύ νιώθεις τη στιγμή αιώνια και το στόμα σου ξερό και άδειο από λέξεις. Εν τέλει κάτι βρίσκεις να ψελλίσεις κοφτά κι αμήχανα μα εκείνοι μοιάζουν ευχαριστημένοι καθώς αρχίζουν ξανά τις εκμυστηρεύσεις.
Κι όταν κάποτε πνιγούν από τους λυγμούς και οι φράσεις διακόπτονται από τα αναφιλητά, τότε μονάχα δε χρειάζεται να πεις κάτι μόνο να προσφέρεις μια βαθιά αγκαλιά (αν βρίσκεστε μακριά ούτε αυτό μπορείς να χαρίσεις και νιώθεις εντελώς αδύναμος).
Και γιατί να τους πεις να σταματήσουν να σκορπούν τις λύπες που βρέχουν το πρόσωπό τους; αυτό που χρειάζεται να ακούσουν είναι πως δεν πειράζει που κλαίνε. Και πράγματι δεν πειράζει! Άλλωστε γιατί να ανακόψεις τη στιγμιαία λύτρωση ψυχής;
Όταν οι αγαπημένοι μου πονούν κάτι μέσα μου θρυμματίζεται...

Ευχές για το 14άρι

«Mε λογισμό και μ' όνειρο, (...)»

Δ. Σολωμός

Λαμβάνουμε κ φέτος ευχές πολλές, για όσα επιθυμούμε όλοι και ο καθένας μας ξεχωριστά. Ευχές πιο συνηθισμένες ή πρωτότυπες, τυπικές ή αληθινές. Πρώτη ευχή η Υγεία (πάνω απ' όλα!) κι έπειτα άλλες διάφορες.

Υγεία λοιπόν, χαμόγελα, δύναμη και πολλή αγάπη! Εύχομαι για αυτή τη χρονιά να έχετε στο πλάι σας ανθρώπους που σας εμπνέουν, που σας βγάζουν τον καλύτερό σας εαυτό. Εύχομαι να ζήσετε στιγμές ευτυχισμένες που θα σας αλλάξουν την οπτική, τη σκέψη και την εσωτερική σας φωνή. Ανάμεσα στα άλλα ας ζήσουμε και κάποιες στιγμές αμελητέας λύπης ώστε να μην ξεχνάμε να εκτιμάμε, να σεβόμαστε και εν τέλει να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε.
Επιπλέον ας ελπίσουμε ότι μεγάλο ποσοστό συνεχίζει όχι απλά να ονειρεύεται αλλά να κάνει τα όνειρα στόχους και να τα κατακτά ή τουλάχιστον να προσπαθεί. Εξάλλου θα ευχηθώ για άλλη μια χρονιά να μην προσπαθούμε για τίποτα λιγότερο από τα όνειρά μας. Όσο για μας τους πιο μπερδεμένους να ευχηθώ καταρχάς να μπορέσουμε να ξαναβρούμε τα όνειρά μας (και μαζί τον εαυτό μας), να αναθεωρήσουμε τους στόχους μας και να καταλάβουμε ή να θυμηθούμε τι θέλουμε επιτέλους!

Τέλος, να ευχηθώ ψυχραιμία και τιθασευμένη σιωπή όταν είναι απαραίτητο καθώς και κατανόηση ή άκαμπτο λόγο όταν το προστάζει η περίσταση.

Ξέρω πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε αλλά μπορούμε να διαμορφώσουμε και να μεταβάλουμε κάποιες συνήθειες αν πραγματικά το θελήσουμε κι όχι απλώς να μείνουμε στις ευχές.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!

Διδάγματα του 2013

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις 

και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον.» 

Γ. Σεφέρης

Βλέπουμε, ακούμε, διαβάζουμε και γράφουμε για τα παράξενα, τα αστεία, τα κακά ή τα καλά του 2013 λίγο πριν αυτό εκπνεύσει. Ωστόσο, φαίνεται να ξεχνάμε ή να αποφεύγουμε να αναφέρουμε ανάμεσα στις έρευνες για τους πλουσιότερους, τους ομορφότερους, τους πιο ακριβοπληρωμένους του κόσμου, τα μαθήματα που μας έδωσε το έτος που πέρασε. Μια τέτοια ανασκόπηση αποφάσισα για την παρούσα ανάρτηση.

Εδώ και αρκετά χρόνια έχω σταματήσει να διώχνω άρον άρον το παλιό έτος όπως συνηθίζεται από τους πολλούς. Όσο δύσκολος, όμορφος ή περίεργος κι αν ήταν ο χρόνος που κάθε φορά έφευγε πάντα μας είχε διδάξει κάτι. Το 2013 ήταν ένα έτος ισορροπημένο και πολύχρωμο. Το πρώτο μισό ως και τον Ιούνιο ήταν γοητευτικό και το άλλο μισό μου άφησε πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ο χρόνος που φεύγει είχε για μένα πολλά χαμόγελα, συγκινήσεις, πολλή αγάπη, σεβασμό, γαλήνη και στιγμές για τις οποίες δε θα μπορούσα παρά να είμαι ευγνώμων που τις έζησα αλλά και δυσκολίες, άγχη, αλλαγές, γνωριμίες, αδιαφορία, νέα δεδομένα προσαρμογής. Όλα μαθήματα κι όλα εμπειρίες.

Το '13 μου δίδαξε πως ο κάθε στόχος είναι εφικτός αρκεί να μην τον παραμελήσεις και πως τα όνειρα βγαίνουν αληθινά ακόμη κι αν κάπου καθυστερήσουν. Επίσης, μου έδειξε πως κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή σου τόσο αθόρυβα σα να μην ήταν ποτέ εκεί αλλά όλο και κάτι σου έδωσαν, όλο και κάτι πήραν. Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά πως όσοι μπορούν να χαρούν ειλικρινά με την επιτυχία σου αξίζει να βρίσκονται στη ζωή σου.
Τον χρόνο που πέρασε καλλιέργησα κι άλλο τη σιωπή μου μα δεν έπαψα να φουσκώνω με θάρρος για να μιλήσω όταν είχα κάτι να εκφράσω ή όταν ένιωθα αδικημένη ακόμη κι αν έτρεμε η ψυχή μου.
Ανάμεσα στα καλά θα εντάξω και την αποδεδειγμένη πια θεωρία πως η καλλιέργεια είναι δύναμη, η κρίση είναι όπλο και η γνώση εφόδιο.

Το ΄13 είχα και τις αποτυχίες μου. Υπήρξαν στιγμές που χειρίστηκα λαθεμένα τον εαυτό μου πληγώνοντας τους ανθρώπους μου. Αρκετές φορές δεν κατάφερα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου κι άλλες να παραδεχτώ τα λάθη μου. Από την άλλη, κάποτε έδωσα περισσότερο "εγώ" σε όσους δεν το άξιζαν κι άλλοτε λιγότερο σε εκείνους που με εκτίμησαν. Λάθη που γυρνώντας τον χρόνο ίσως τα ξανάκανα, ίσως και να τα διόρθωνα.

Θεωρώ πως το 2013 δε θα είναι από τα χρόνια που ίσως κάποτε ξεχάσω. Αποτυπώθηκε καλά μέσα μου με τις τεράστιες αλλαγές του. Περνώντας μάλιστα, τα έτη ξέρω ότι θα θυμάμαι περισσότερο τις χαμογελαστές στιγμές γι' αυτό φρόντισα να είναι πολλές. Εκ φύσεως επιλέγω να μη θυμάμαι συχνά τις ασχήμιες παρά μόνο τα μαθήματα που πήρα από αυτές. Εξάλλου οι καλές μνήμες σε ωθούν στην κορυφή, ανοίγουν τους ορίζοντες και σου χαρίζουν φτερά.

Μαθήματα υποχρεωτικά που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε ή επιλεγόμενα βασισμένα σε μια απόφασή μας ήταν όλα εξίσου σημαντικά. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι εμπειρίες!

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!!!

Δώρο Χριστουγέννων

«Πιο κοντά, πιο κοντά

Τούτες τις μέρες...»

Γ. Ρίτσος

Καλησπέρες!!
Το δώρο μου τα φετινά Χριστούγεννα είναι η αναλυτική μου βαθμολογία που κατέφθασε από τη Σχολή μου μέσω ΚΕΠ. Έτσι όπως τη βλέπω σουλουπωμένη περνάνε από το μυαλό μου όλες οι στιγμές κατάκτησης αυτών των εξαιρετικών ή ταπεινών βαθμών. Ύστερα από εβδομάδες αναμονής και προσμονής την κρατάω στα χέρια (πού να πιάσω και πτυχίο δηλαδή!).

Θα σας ευχηθώ περιεκτικά και περιληπτικά γιατί με ταλαιπωρεί η αγαπημένη μου τενοντίτιδα στον καρπό (όχι στο χέρι με τα ράμματα, στο άλλο. Ζήλεψε!)
περισσότερο από ποτέ αυτές τις μέρες γι' αυτό και προσπαθώ να απέχω από τον υπολογιστή φορώντας το ναρθηκάκι μου (ξέρω τι σκέφτεστε ότι με καταράστηκαν αλλά δε μασάμε εμείς!).

Χρόνια καλά, χρόνια πολλά γεμάτα ευτυχισμένες στιγμές, χαμόγελα, υγεία και δύναμη. Εύχομαι αυτές τις μέρες να τις περάσετε με τους αγαπημένους σας! Θεωρώ πως στις γιορτές οφείλουμε να τηρούμε την προτεραιότητα αφιερώνοντας χρόνο αρχικά στις οικογένειες και στους αγαπημένους συγγενείς κι έπειτα στους φίλους. Βέβαια, αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό. Τέλος, εύχομαι να θυμόμαστε πως τα Χριστούγεννα δεν είναι απλώς δώρα και φαγητό, το νόημα βρίσκεται αλλού σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού. Στο χέρι μας είναι να το βρούμε!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ με πολλά χαμόγελα σε όλους!!!

Στην κούραση να χαμογελάς

Εδώ και κάποιες μέρες επισκέπτομαι τον ορθοπεδικό μας καθώς χρειάστηκε να κάνω μια επέμβαση στο δεξί μου χέρι (τίποτα ανησυχητικό). Σημειωτέον, οι λοιπές επισκέψεις δεν έγιναν σε κάποια ιδιωτική κλινική αλλά στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης και το τονίζω για να μη φανούν τα παρακάτω αυτονόητα. Ήταν η πρώτη φορά που τον γνώριζα προσωπικά.

Μερικοί άνθρωποι σε κάνουν να σκεφτείς πως πρέπει να αγαπούν αυτό που κάνουν γιατί τους βλέπεις ακόμη και την πιο δύσκολη μέρα ευδιάθετους. Προφανώς δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες και λογικό είναι να μην έχεις την ίδια όρεξη κάθε φορά αλλά όταν βρίσκεις κάτι να αγαπάς μέσα στην όλη κατάσταση τότε τα πράγματα φαίνονται λίγο καλύτερα.
Όσο παράξενο κι αν ακούγεται ήταν η πρώτη μου φορά σε χειρουργείο αφού στους άλλους μου τραυματισμούς, ως δραστήριο παιδί και γω, δε χρειάστηκε να κάνω ποτέ ούτε καν ράμματα! Ο γιατρός και το προσωπικό που με ανέλαβαν ήταν κάτι παραπάνω από ευγενικοί μα κυρίως ευδιάθετοι και αυτό ήταν μάλλον που με κέρδισε. Σοβαροφανείς επαγγελματίες μα αν τους έδινες το ερέθισμα γλυκύτατοι άνθρωποι με πολύ χιούμορ. Κάθε φορά λοιπόν που επισκέπτομαι το νοσοκομείο θα έλεγα χωρίς υπερβολή πως ξεκινάω τη μέρα μου ευχάριστα αφού γελάμε πολύ. Παραδόξως, το όμορφο περιβάλλον αντιστάθμιζει τον πόνο και την ταλαιπωρία που προκύπτουν σε αυτές τις περιπτώσεις.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι ειδικά σε τέτοια επαγγέλματα ίσως να υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης. Όταν διορθώνουμε τον εαυτό μας και όταν τελικά αγαπάμε ό,τι κάνουμε τότε μπορεί να διατηρηθεί η ελπίδα και η πίστη ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.
Σίγουρα δεν είναι όλοι έτσι, ίσως μάλιστα να είναι η μειοψηφία, αλλά καλό θα ήταν κι εμείς οι ίδιοι να μην είμαστε εχθρικοί απέναντι σε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε. Όλοι θέλουμε να εξυπηρετηθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ωστόσο η ευγένεια, το χαμόγελο και η καλή διάθεση είναι μεταδοτικά οπότε ας μη δημιουργούμε πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει.

Εν τέλει, «το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό» αλλά και από πού τον βοηθούν και οι άλλοι να τον δει. Καλή καρδιά λοιπόν και λίγη παραπάνω υπομονή εκεί που πρέπει.

Ορκωμοσία

«Από’μας θα εξαρτηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Από’μας θα εξαρτηθεί ο παράδεισος ή η κόλαση που θα χτίσουμε. Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας.»

Οδυσσέας Ελύτης

Έχω αρκετά νέα από τις περασμένες μέρες αλλά θα ξεκινήσω από τα πιο ευχάριστα και συγκινητικά.
Όσοι μπήκατε να μου ευχηθείτε λόγω τίτλου την πατήσατε! Στρέψτε αμέσως τις ευχές σας προς τον Δίδυμό μου!
Ήταν η πρώτη ορκωμοσία στην οποία παραβρέθηκα καθώς δεν ήμουν από εκείνους που πήγαιναν σε ορκωμοσίες από περιέργεια, αφού έλεγα πως όταν ορκιστούν οι φίλοι, ο αδερφός ή εγώ θα μάθω πως είναι. Οι φίλοι δεν ορκίστηκαν ακόμη δυστυχώς ή όσοι ορκίστηκαν δε βόλεψε να παραβρεθώ. Πρώτη φορά λοιπόν και οι περισσότεροι απόφοιτοι ξεχείλιζαν από χαρά και οι συγγενείς τους από άλλη τόση.
Άγχος και χαμόγελα τα συνδύαζαν έξοχα οι μελλοντικοί πτυχιούχοι.
Ο καθηγητής που έδινε τα πτυχία δεν ήταν πάντα ο ίδιος. Κάθε φορά κι ύστερα από ορισμένο αριθμό πτυχίων αναλάμβανε κάποιος άλλος. Η ανακοίνωση για αλλαγή καθηγητή εκλαμβανόταν από τους αποφοίτους άλλοτε με ενθουσιασμό και κάποτε πιο αδιάφορα. Μεγάλη ευλογία για τους καθηγητές που μόλις ακούστηκε το όνομά τους καταχειροκροτήθηκαν κι ας μην ήταν εκείνοι που μοίραζαν βαθμούς αδιακρίτως.
Μεγάλη περηφάνια για το Διδυμάκι που παρελάμβανε το πτυχίο του, που χαιρετούσε τους καθηγητές του, που αποφοιτούσε από τη Σχολή που τόσο αγάπησε, που ορκιζόταν με τους φίλους του.
Οι φωτογράφοι πολλοί αλλά σαν εμένα κανείς επαγγελματίας, διότι οι δικές μου φωτογραφίες δεν ήταν ψυχρές. Δεν υπερβάλλω, η φωτογραφία είναι τέχνη και η τέχνη γίνεται με ψυχή! Βέβαια αν θέλετε να μιλήσουμε για ανάλυση και pixels πάω πάσο...

Πέρασαν κι όλας τέσσερα χρόνια λοιπόν!
Καλή ζωή και καλή συνέχεια στα όνειρά σου!!

Φοιτητοπερπατήματα

«Όμως εκεί που δύο φίλοι Μιλούν ή και σωπαίνουν - προπαντός 

τότε - Τρίτο τίποτα δε χωρεί.» 

Οδ. Ελύτης

Στιγμές ασφυκτικής ευτυχίας στην πόλη που είναι γεμάτη από εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα, Ανθρώπους. Σα να μη φύγαμε ποτέ αρμενίζαμε στους δρόμους, τη Σχολή και τις στοές με την πιο κοντινή μου φίλη σκορπίζοντας χρώματα σε κάθε μας βλέμμα.
Όλα ήταν περασμένα μα δικά μας. Όλα άφηναν στα χείλη μας ένα χαμόγελο ακόμη κι εκείνα που κάποτε μας θύμωναν ή μας στεναχωρούσαν. Θυμηθήκαμε τις πιο όμορφες στιγμές κι έμοιαζαν τώρα περισσότερες από τις άσχημες οι οποίες φάνταζαν αστείες ή ανούσιες.
Συνάντησα τους πιο δικούς μου Ανθρώπους της πόλης μα κι άλλους πιο αδιάφορους. Αστραπιαία περνούσαν οι στιγμές που είχα ζήσει μαζί τους, τα λόγια που είχαμε ανταλλάξει, η εντύπωση που μου έχουν αφήσει.
Παραδόξως, ψάχνοντας μέσα μου για λέξεις έβρισκα μόνο σιωπή. Ήθελα μονάχα να ακούω και να μαζεύω τα λόγια των αγαπημένων μου. Κι αν είχα τόσα να τους πω με δυσκολία σχημάτιζα τις φράσεις καθώς ό,τι σημαντικό έμοιαζε εκεί να χάνει το νόημά του. Εκείνοι όμως το ένιωθαν πως ήμουν χαρούμενη κι απελευθερωμένη από κάθε σκέψη καθημερινή.

Εκείνη τη μέρα γέμισε η πόλη από τις αγκαλιές μας και τα μελαγχολικά μας μάτια, γέμισαν οι δρόμοι από τα γέλια μας και τις αναμνήσεις μας. Εκείνη τη μέρα ανανεώθηκε η ελπίδα μέσα μας για κάτι απροσδιόριστο το οποίο μας ανήκει αλλά δεν το ξέρουμε ακόμη.

Κι άναψαν τα φώτα, απλώθηκε η μοναδική μυρωδιά της νύχτας στην πόλη και ήρθε η υπόσχεση για μια μελλοντική συνάντηση.

«Ξέρεις καλά πως στα παράλογα μπροστά το κόστος δε ρώτησα.»