Παράπονο.

Η παρέα κι η φιλία είναι σημαντικό πράγμα στη ζωή μας, φίλε αναγνώστη. Βλέπεις που τα ξεχωρίζω; Ωστόσο, τις θεωρώ εξίσου σημαντικές, την καθεμιά για τον δικό της λόγο. Οι παρέες είναι άνθρωποι που έχεις ορισμένα κοινά ενδιαφέροντα συνήθως και περνάς όμορφα μαζί τους, τους εμπιστεύεσαι ως έναν βαθμό, ακούς τις συμβουλές τους, συζητάς τα νέα σου. Οι φιλίες είναι κάτι ανώτερο, είναι ένα δέσιμο μαγικό, ανεξήγητο πολλές φορές, που έχεις με έναν, δυο, τρεις -σου λέω εγώ- ανθρώπους. Οι φίλοι μάς ξέρουν κι από την καλή κι από την ανάποδη. Είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε μετά από την οικογένεια ενώ για άλλους είναι η μόνη τους οικογένεια. Ωραίο πράγμα λοιπόν, η χημεία ανάμεσα στους ανθρώπους.

Επομένως, γι' αυτό θα μιλήσω σήμερα, για μια τέτοια αδελφική φιλία. Συχνά θα ακούσεις να λένε πως οι γυναίκες δεν μπορεί να είναι φίλες. Τι κρίμα να το λέει κανείς, πιο κρίμα να το πιστεύει. Η δική μου φίλη είναι κοντά μου στις χαρές και τις λύπες. Δύσκολο πράγμα να στέκεται κάποιος δίπλα σου στις χαρές και να χαμογελάει ειλικρινά με την ευτυχία που βιώνεις. Με τη φίλη μου δε συμφωνούμε σε όλα και συχνά οι οπτικές μας διαφέρουν. Κατά έναν μαγικό όμως, τρόπο υπάρχουν στιγμές που οι σκέψεις μας είναι ίδιες, ολόιδιες!

Ωστόσο, τελευταία, της έχω ένα μεγάλο παράπονο. Μπορώ να συζητήσω μαζί της τα πάντα, εκτός από ένα συγκεκριμένο μου προβληματισμό αφού η ίδια μου έχει κλείσει κάθε πόρτα. Τη γνώμη της βέβαια, μου την έχει εκφράσει, σκληρά κι έξω από τα δόντια όπως άλλωστε κι άλλες φορές. Εν μέρει έχει δίκιο, το ξέρω, αλλά όχι απολύτως. Κι έπειτα οι απαντήσεις της στις αγωνίες μου έγιναν σιωπηλές... Μέχρι που κι εγώ έπαψα να μιλάω μαζί της γι' αυτό το θέμα.

Όμως εγώ θέλω να λέω ναι κι εσύ να μου φωνάζεις όχι, να λέω θέλω και να μου λες ότι δεν πρέπει! Διαφωνώ με τις σιωπές σου, προτιμώ τα λόγια σου κι ας μη συμφωνώ μαζί σου. Οι φίλοι εξάλλου, δεν είναι η φωνή της συνείδησής σου; δεν πρέπει να σου λένε την αλήθεια με λόγια όμορφα για να σε προστατέψουν όσο το δυνατόν περισσότερο; Να σε προστατέψουν από σένα; Δε θέλω να φοβάμαι να σου μιλήσω. Ξέρω πως ανησυχείς για μένα, δε θέλεις να προβληματίζομαι αλλά το να μη σου μιλώ με στεναχωρεί. Ή μάλλον ξέρεις κάτι, δεν είναι παράπονο όχι. Τώρα συνειδητοποιώ ότι είναι θυμός! Εξοργίζομαι που δε με αφήνεις να σου μιλήσω! Εκνευρίζομαι που επιλέγεις να με αφήνεις μόνη σε αυτό το πρωτόγνωρο για μένα μονοπάτι! Δε σου ζητάω να με ανέχεσαι όλη τη μέρα, εξάλλου ούτε κι εγώ συνηθίζω να μιλάω για όσα με απασχολούν. Όμως εκείνα τα λεπτά που αναπάντεχα με κυκλώνουν κάτι σκέψεις θα έπρεπε να θέλεις να τις ακούσεις.
Αποδεικνύεται συνεχώς ότι είσαι άξια της φιλίας μου, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αλλά αποφάσισα να πάψω πια να σε δικαιολογώ όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα. Δε σε κατηγορώ όμως, πώς θα μπορούσα άλλωστε; μα δεν περνούν όλα με τη σιωπή.

Είμαι εξοργισμένη με σένα λοιπόν, την αδελφική μου φίλη! Εξάλλου, διάβασα πρόσφατα ότι θυμώνουμε περισσότερο με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Δε θα το μάθεις όμως, δε θέλω να στεναχωρηθείς, δε θέλω να σε αλλάξω, ο καθένας μας έχει τον τρόπου του να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Ας είναι...

"And I wanna kiss you, make you feel alright

I'm just so tired to share my nights

I wanna cry and I wanna love

But all my tears have been used up

On another love, another love

All my tears have been used up"

«Θυμάσαι ένα χειμωνιάτικο πρωινό, που ήρθα και σε ξύπνησα χωρίς να με περιμένεις;

Σε πήρα από το χέρι και περπατήσαμε στους δρόμους, μέσα στο κρύο και στη βροχή.»

Αλκ. Παπαδάκη

Δύστροπα και δυσνόητα τα λόγια που περιγράφουν όσα νιώθει μια ψυχή. Τραχιές οι συλλαβές που ανεβαίνουν ανείπωτες στα χείλη. Είναι που ο άνθρωπος έφτιαξε λέξεις γενικές κι αμφίσημες για λόγους ασφαλείας. Τη σιωπή όμως διαλέγει τις περισσότερες φορές. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι λίγοι που μαθαίνουν να αφουγκράζονται τη μελωδία της σιωπής σου. Αυτές οι σπάνιες κι απόκρυφες συζητήσεις εφοδιάζουν με λίγο ακόμη αιώνιο τις ψυχές μας.

«Τί νέοι ποὺ φτάσαμεν ἐδῶ»

Κ. Καρυωτάκης

Είναι κάτι στιγμές ανεπανάληπτες. Προσωρινή συσσωρευμένη ευτυχία που από κάπου σου χρωστάει η ζωή. Ανεπάντεχα συναισθήματα που πάντα μοιάζουν πρωτόγνωρα. Άνθρωποι μοναδικοί που σκορπούν τους μήνες που σας χωρίζουν και κάθε φορά η αγκαλιά τους είναι μεγαλύτερη. Έμοιαζε σα να μην πέρασε καιρός μα η καθημερινότητά μου θα ήταν ομορφότερη αν βρισκόμασταν πιο κοντά.

Ψυχές που σε γεμίζουν ενέργεια την οποία δεν καταλαβαίνεις από πού την αντλούν. Άνθρωποι με άδολη καλοσύνη που στο χαμόγελό τους κρύβεται όλη τους η ανιδιοτέλεια. Βλέμματα που βυθίζονται στο δικό σου και μαρτυρούν ειλικρινή αγάπη, σε έναν κόσμο που σπάνια κοιταζόμαστε στα μάτια. Αγκαλιές που σου μεταδίδουν δύναμη, σε μια εποχή που η ελπίδα καταρρακώθηκε. Στις μέρες που όλοι ψάχνουν διέξοδα μα συναντούν μονάχα αδιέξοδα και μονόδρομους. Τα χρόνια περνούν δίχως προοπτικές, με τα χαρτιά μας τακτοποιημένα και κορνιζαρισμένα να μας θυμίζουν τις αισιόδοξες μέρες που νιώθαμε πως ο κόσμος θα μας ανήκει. Οι νύχτες μας γεννούν ιδέες που τα πρωινά ξεψυχούν στην πεζή πραγματικότητα όπου χάνουμε τον εαυτό μας. Η αίσθηση της αποξένωσης από τους γύρω σε κυριεύει καθώς επιθυμείς όλο και περισσότερο να ακούς τις σκέψεις σου, να καταλήξεις στα θέλω σου.

Σε εκείνα τα θέλω που δεν ξεχνάς μέσα στις δυσκολίες, εκείνα που σε καταδιώκουν καθώς δεν αντέχεις να τα απορρίψεις. Τα όνειρά σου που οι φωνές της εποχής σε πιέζουν να τα παρατήσεις και να στραφείς σε άλλες λύσεις. Τις αναζητάς κι εκείνες, μα νιώθεις ένοχος, προδότης των στόχων σου. Μπερδεύεσαι, εγκλωβίζεσαι, ξεχνάς κι έπειτα θλίβεσαι αφού δεν έχεις ενέργεια ούτε για να εξοργιστείς. Συμβιβάζεσαι με τα λίγα και νιώθεις αχάριστος όταν αποζητάς όσα σου αξίζουν, εκείνα που σου είχες υποσχεθεί. Το μέλλον σου δε διαγράφεται πια, τα όνειρα παγώνουν κι ελπίζεις ότι αυτό θα είναι προσωρινό. Και το προσωρινό μονιμοποιείται. Κι ο συμβιβασμός συνηθίζεται.
Πώς να πιστέψεις όμως σε όλα αυτά και πώς να αφεθείς όταν είσαι τόσο νέος;

"Don't wanna close my eyes

I don't wanna fall asleep

'Cause I'd miss you, baby

And I don't wanna miss a thing"

«Ανεξήγητο. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. 

Όσο και να παίζουν με τα χρώματα, είναι όλοι τους μαύροι.»

Γ. Σεφέρης

Μετά από τις πρόσφατες χαρές που μας χάρισε η ορκωμοσία πετάχθηκαν και οι τελευταίες -ελπίζω!- μάσκες και φορεσιές. Όσο κι αν προσπαθήσεις να τους δικαιολογήσεις πρέπει να το πραδεχτείς για να κρατήσεις μόνο τις καλές στιγμές μαζί τους. Ποιος έχει όρεξη τώρα να φορτώσει το μυαλό του με μολυσμένες σκέψεις; Είναι κρίμα πάντως. Κάποτε να ήταν η καθημερινότητά σου και λίγο έπειτα να μην τους αναγνωρίζεις. Μάλλον έτσι είναι οι άνθρωποι, στις χαρές απομακρύνονται. Στην αρχή τάχα ξαφνιάζεσαι, απογοητεύεσαι μα το συνηθίζεις. Όσοι βέβαια αντέξουν σε αυτό το φρικτό βασανιστήριο αξίζουν την ευγνωμοσύνη σου. Η κολλητή λέει ότι δεν υπάρχει λογική σε αυτό μα την απασχολεί το ίδιο. Λέει επίσης ότι τώρα θα ήθελε να ήταν βράδυ καλοκαιρινό, να ήμασταν στη λίμνη και να ακούγαμε έντεχνα. Έντεχνα έχουμε. Νύχτα είναι. Η λίμνη μας και το καλοκαίρι λείπουν. Κι η κολλητή. Κι εγώ. Πώς η κάθε μας συζήτηση καταλήγει στην Πόλη μας δεν το έχουμε ακόμη καταλάβει...

«Του το κρατάω αυτού του κόσμου

που δε μου ανήκει ο εαυτός μου

Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω 

είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω»

Τέλος εποχής...

«Όταν έχεις μέσα σου το φως
δε σε σταματάει κανείς.»
Στρ. Τσίρκας

Κι αν μετά τις Πανελλαδικές δήλωνα ευτυχισμένη που «έπιασα» τη Σχολή των ονείρων μου,

τώρα που το όνειρο ολοκληρώθηκε δε μου φτάνουν οι λέξεις.

Βρεθήκαμε ξανά "στην πόλη που μας ακολουθεί". Αφεθήκαμε στα μονοπάτια της απελευθερωμένοι από κάθε σκέψη καθημερινή. Τα «θα τα πούμε από κοντά αυτά» δεν ειπώθηκαν ποτέ καθώς ξεχάστηκαν ανάμεσα στα χαμόγελα και τα χτυποκάρδια των στιγμών. Μας χαρίστηκαν μέρες ανοιξιάτικες μες στον χειμώνα για να βρεθούμε στα πιο δικά μας μέρη.

Το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε. Η κούραση ή η υπερένταση είπαν κάποιοι, μα εμείς ξέραμε πως ήταν το άγχος κι η προσμονή για τη μεγάλη μέρα. 

Ορκωμοσία! Ορκωμοσία μαζί με την πιο δική μου φίλη! 

Φτάνοντας στην Πανεπιστημιούπολη όλα άρχισαν να ηρεμούν μέσα μας. Η ευτυχία μάς κατέκλυζε ατόφια πια. Φωτογραφίες, κόσμος, υπογραφές, κι άλλες φωτογραφίες και χαμόγελα, χαμόγελα πολλά! Αναμφισβήτητα η στιγμή της ορκωμοσίας ήταν ονειρεμένη. Απόλυτη οργάνωση και συντονισμός από όλους τους φορείς σε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση που δε μας έχει συνηθίσει σε αυτά. Απόλυτη τάξη και στους αναρίθμητους φωτογράφους κάτι που δε συνέβη στην ορκωμοσία του αδερφού μου εδώ. Όλα ήταν αξιοθαύμαστα αν εξαιρέσει κανείς τις παρατάξεις που μαζεύτηκαν να ζητωκραυγάσουν για ένα άτομο η καθεμιά που μετά από 7 και 8 χρόνια πήραν πτυχίο(!). 

Στην απόλυτη σιγή, την ώρα που η αριστούχος απήγγειλε τον όρκο, ήρθαν στον νου μου στιγμές από όλη τη φοιτητική ζωή κι ήταν στιγμές ευλογημένες. 

Έσφιξα το χέρι της κολλητής μου που έτρεμε από την αγωνία και τη χειροκρότησα συγκινημένη όταν ακούστηκε το όνομά της. Κι από την άλλη το ίδιο έκανε κι εκείνη όταν ακούστηκε το δικό μου. Τη στιγμή που βάδιζα για να παραλάβω το πτυχίο, ανάμεσα σε κάτι δυνατές φωνές και χειροκροτήματα των Δικών μου, άκουγα περισσότερο την καρδιά μου. Η ευτυχία της στιγμής πρέπει να ξεχείλισε από κάθε μου κύτταρο κι όταν γύρισα στη θέση μου τα χέρια μου μούδιασαν κρατώντας το πολυπόθητο «ΠΤΥΧΙΟΝ».

Μετά το τέλος της ορκωμοσίας οι δικοί μας μάς αγκάλιασαν κατασυγκινημένοι ενώ εμείς δεν είχαμε ακόμη συνειδητοποιήσει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Οι φωτογράφοι σε κάθε γωνιά, ευγενέστατοι και διακριτικοί ή άλλες φορές διαχυτικοί απαθανάτιζαν τις στιγμές μας. Εμείς βέβαια είχαμε τους δικούς μας φωτογράφους που σε κάθε φλας άστραφτε η ψυχή τους. 

Ανθοδέσμες, χαμόγελα, αγκαλιές. Σε κάποιους δεν κάνει αίσθηση αυτή η στιγμή αλλά για μένα ήταν σημαντική. Δεν ήταν για το ντύσιμο, ούτε για τις φωτογραφίες και το θεαθήναι. Ήταν για όσα είχαμε ζήσει εκεί αυτά τα 4 χρόνια, για όσα μας δυσκόλεψαν, τα παλέψαμε και τα κερδίσαμε, ήταν για τους κόπους, τις ήττες και τις αντοχές, ήταν για τις χαρές και τα γέλια, ήταν για μένα που μέσα από αυτό εξελίχθηκα και το αισθάνομαι σιωπηλά. 

Στον δρόμο της επιστροφής το βλέμμα υγρό ανίκανο να συγκρατήσει τόση ευτυχία και συγκίνηση. Τόσο γεμάτη ακόμη η ψυχή από εκείνες τις στιγμές που όταν τις διηγείται βουρκώνει. Παράξενο συναίσθημα!

Τέλος εποχής λοιπόν. Μιας εποχής που μόνο καλά είχε να μου προσφέρει. Μιας εποχής άκρως διδακτικής.

Οφείλω πολλά ευχαριστώ και μεγάλη ευγνωμοσύνη στην οικογένεια, σε κάποιους Δασκάλους (Πανεπιστημιακούς και μη), σε ελάχιστους αληθινούς φίλους, για την υποστήριξη, την εμπιστοσύνη, την ώθηση... Ωστόσο, υποθέτω πως αυτά θα διατυπωθούν σε επόμενη ανάρτησή μου που τα μυαλά μου θα συγκεντρωθούν λίγο.

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους εσάς που είστε ακόμη φοιτητές, να ορκιστείτε με τους καλύτερούς σας φίλους. Τίποτα δε θα ήταν τόσο μαγικό αν δεν έστεκε αριστερά μου εκείνο το κορίτσι όπως τη θυμάμαι σε κάθε μάθημα, κάθε λύπη και χαρά, κάθε στιγμή!

"Take me to the magic of the moment...

...in the wind of change..."

Στην Ι

«Όμως εκεί που δύο φίλοι Μιλούν ή και σωπαίνουν - προπαντός 

τότε - Τρίτο τίποτα δε χωρεί.» 

Οδ. Ελύτης

Συνηθίζουμε να ονομάζουμε φιλία μια σχέση πρόσκαιρη. Οι φίλοι δε γίνονται και ξε-γίνονται όπως λέγαμε παιδιά. Οι φίλοι μένουν άλλοτε με παρουσία έντονη κι άλλοτε διακριτική. Έπειτα από αταίριαστους για μένα ανθρώπους, από ευκαιρίες που έδωσα ή διεκδίκησα κι από αρκετές αποτυχίες και διδάγματα συνάντησα αυτή τη μία φίλη που ξεχωρίζει από τις άλλες μου παρέες. Ίδιες στις πιο απίστευτες σκέψεις μα διαφορετικές στα πιο συνηθισμένα χαρακτηριστικά.

Φιλία είναι να έχεις να τη δεις καιρό και να μοιάζει σα να μην πέρασε μια μέρα. Είναι να την κοιτάζεις στα μάτια ενώ είχες μήνες να κοιτάξεις έτσι τους ανθρώπους. Είναι να έχεις ένα συνεχές και σταθερά αυξανόμενο χαμόγελο όταν βρίσκεσαι δίπλα της.
Πολλά τα ρητά και τα κείμενα προς τιμήν της φιλίας. Ο φίλος όμως επιμένω, φαίνεται από τον τρόπο που θα αντιδράσει στη λύπη σου μα κυρίως στη χαρά σου.
Μαζί του ανακαλύπτεις τον πιο καλό σου εαυτό. Η συζήτηση μαζί του μοιάζει σα να μην τελειώνει ποτέ και ο χρόνος κάθε συνάντησης είναι κάθε φορά τόσο λίγος.
Είναι γεγονός πως δεν μπορούμε να έχουμε πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μας. Έπειτα θεωρώ πως δε χρειάζεται κανείς παραπάνω από έναν τέτοιο φίλο ή έστω δύο. Οι σιωπές, οι λέξεις, τα βλέμματα και οι αγκαλιές σου δεν είναι για όλους. Εξάλλου δεν μπορούν να τα αντέξουν όλοι. Ίσως να είναι θέμα χημείας ή και όλων των επιστημών μαζί αλλά αν βρεις έναν τέτοιον φίλο που μπορεί κάποτε να σε εκνευρίζει αλλά να σε νοιάζεται, να σε μαλώνει γιατί σε αγαπά, να σε κοιτάζει στα μάτια και να μιλά πίσω από την πλάτη σου όμορφα, να σε εκφράζει και να σε εμπνέει, να συμφωνεί μαζί σου σε πολλά μα να διαφωνεί σε άλλα τόσα, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, τότε προσπάθησε να μην τα θαλασσώσεις μαζί του γιατί αυτό είναι ευλογία.

Όταν βρίσκεσαι δίπλα σε άτομα που αγαπάς καλύπτεσαι από μια ανεξήγητη λάμψη κι ομορφιά. Τα αδιάφορα παραμερίζουν και τα σημαντικά ισορροπούν περιμένοντας τη σειρά τους. Όλα μοιάζουν πιο αρμονικά εκεί έξω όταν έχεις πλάι σου ανθρώπους που στα δύσκολα χαμογελούν και στα όμορφα νιώθουν ευγνωμοσύνη.

Επόμενη συνάντηση: η ορκωμοσία μας. Χαμόγελα, αγκαλιά, σιωπηλός και συγκρατημένος ενθουσιασμός ακολουθεί την αγαπημένη μας για την εποχή λέξη.

«Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος

Μες στην πόλη σου σαν ξένος, βρε παιδί μου αμάν»

Όσο υπάρχουν φιλίες

«Η Φιλολογία είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα στον κόσμο. Είμαι σίγουρος ότι και οι άλλοι επιστήμονες πιστεύουν το ίδιο για το δικό τους κλάδο. Όλοι έχουν όμως άδικο. Η Φιλολογία είναι όντως το πιο ενδιαφέρον πράγμα στον κόσμο.»

(παραφράζοντας ένα βιβλίο)

Ήταν Οκτώβρης του '11 όταν επιλέξαμε -επιτέλους!- την ειδίκευση που θέλαμε να ακολουθήσουμε. Η αρχή ήταν δύσκολη για μένα καθώς η υπόλοιπη παρέα επέλεγε διαφορετικό τομέα, εγώ όμως ένιωθα εξαρχής πως ήμουν ταγμένη αλλού.
Τα πρώτα μαθήματα έμοιαζαν αφόρητα αν σκεφτεί κανείς πως ξεκινήσαμε με λατινικά και δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες μέρες παρακολουθούσα δίχως ενδιαφέροντα άτομα γύρω μου γιατί ίσως να μου φάνηκαν εβδομάδες ενώ επρόκειτο για λίγες διδακτικές ώρες μόνο. Κάποια στιγμή μια κοπέλα με εντυπωσίασε με τις γνώσεις της στα λατινικά.Έτυχε σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα του εξαμήνου να καθίσουμε δίπλα. Θυμάμαι να της δίνω συγχαρητήρια για την ψυχραιμία της μπροστά στην ανεξήγητη πίεση του καθηγητή.

Ύστερα από αυτό θυμάμαι μόνο ότι με γνώρισε στη διπλανή της κι εκείνη σε μια άλλη κοπέλα που ήρθε λίγο αργότερα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε γίναμε αχώριστες, πότε η τετράδα μας προκάλεσε την παράλογη απομάκρυνση και τα κακοπροαίρετα σχόλια των παλιών μας παρεών προς εμάς και τον τομέα μας. Στην αρχή η καθεμιά μας ένιωθε διχασμένη και προσπαθούσε να διατηρήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στη νέα και την παλιά παρέα. Ώσπου καταλαβαίνεις πως όποιος δε χαίρεται με τη χαρά σου δεν μπορεί να συγκαταλέγεται στους κοντινούς σου φίλους, κι εμείς δηλώναμε ευτυχισμένες.

Το παράξενο είναι πως δεν ένιωσα ποτέ τη ζήλια τους για κάποια χαρά μου αλλά ούτε και σε μένα προκλήθηκε το ανάλογο συναίσθημα. Αισθανόμουν μόνο την πραγματική τους χαρά και την αληθινή τους συμπόνια σε ανάλογες στιγμές. Δεν ξέρω αν πίστευα πριν σε τέτοιες φιλίες αλλά τώρα ένιωθα μεγάλη ευγνωμοσύνη. Ίσως να ήταν που με ξεκούραζαν τα χαμόγελά τους τις πιο μεγάλες μας Δευτέρες ή που τα βλέμματά τους με ηρεμούσαν στις πιο δύσκολες εξεταστικές. Ίσως να ήταν που όσες ώρες περνούσα μαζί τους με μάθαινα καλύτερα ή που όταν δεν ήμουν μαζί τους μου έλειπαν.

Περνούσαμε μαζί ώρες ολόκληρες και τα συνδυάζαμε όλα. Καμιά φορά δεν ένιωθα τον χρόνο να περνάει. Γυρίζαμε όλη την πόλη μα παράλληλα δε χάναμε μάθημα, διαβάζαμε για τις εξεταστικές αλλά δε σταματήσαμε τις νυχτερινές βόλτες στη λίμνη, συγκεντρωνόμασταν για ταινία αλλά πηγαίναμε σε κάθε διάλεξη που θεωρούσαμε ενδιαφέρουσα. Συζητούσαμε τόσο πολύ και πάλι είχαμε άλλα τόσα να πούμε.

Σωστά μπορεί να υποθέσει κανείς πως αν ζούσαμε πάνω από δυο χρόνια στην ίδια πόλη και αν κάναμε παρέα με τους ίδιους ρυθμούς τότε ίσως να ερχόταν και η φθορά. Ίσως και όχι...

Τέλος, σε μια παρέα τεσσάρων ατόμων όσο κι αν συμπαθείς το ίδιο το κάθε άτομο για τα δικά του χαρακτηριστικά είναι σχεδόν σίγουρο ότι με κάποιον θα είσαι πιο κοντά. Θεωρώ πως είναι θέμα χημείας. Κάπως έτσι «έδεσα» κι εγώ περισσότερο με τη μία. Τις περισσότερες φορές είναι σα να διαβάζει η μία τη σκέψη της άλλης. Είναι τρομακτικό όταν διατυπώνουμε συγχρόνως φράσεις ολόκληρες! Ωστόσο δε συμφωνούμε σε όλα και οι συγκρούσεις δε λείπουν μα κι αυτό έχει τη γοητεία του.

Τώρα η καθεμιά βρίσκεται στην πόλη της. Δε μου λείπουν. Μονάχα κάποιες μικρές στιγμές της καθημερινότητας νιώθω την απουσία τους. Στο πώς κάνω κάτι μόνη και πώς θα το κάναμε μαζί. Γενικά δε μου λείπουν. Εξάλλου επικοινωνούμε καθημερινά (με τη μία τουλάχιστον). Είναι στη ζωή μου, είμαι στη δική τους. Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει. Όσο οι μέρες θα γεμίζουν κάποια βήματα θα χαθούν και κάποια θα αραιώσουν. Κάπου θα ξανανταμώνουμε. Στην πόλη που μοιράζεται η απόσταση είτε εκεί που μένει η καθεμιά ή ακόμη καλύτερα στη φοιτητούπολή μας. Και ποιος ξέρει; Ίσως οι δρόμοι μας διασταυρωθούν πάλι κυνηγώντας τους στόχους μας.

Ξέρω πως χρωστάω πολλά σε αυτή την παρέα που με παρέσυρε πάντα θετικά. Μπορεί ο αρχικός συνδετικός μας κρίκος να ήταν η κοινή αγάπη μας για τη λογοτεχνία αλλά τώρα είναι πολλά περισσότερα.

Όχι! Δε μου λείπουν γιατί βρίσκονται μέσα μου μαζί με την πόλη που τις γνώρισα.

Γυρίζοντας

«μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε 

μέσα στη φυγή.»

Γ. Σεφέρης

«Πάει η Κέρκυρα, φίλε...», ακούω να λέει στον αδερφό μου ο κολλητός του.

Πάνε οι πόλεις που αγαπήσαμε. Θεωρούσαμε ότι δε θα τελειώσουν ποτέ. Άπειρες μας φαίνονταν.
Τελικά, είναι δυσκολότερος ο αποχαιρετισμός απ' ό,τι ήταν η προσαρμογή σε αυτές. Όσοι δεν έφυγαν δεν το καταλαβαίνουν κι όσοι δε γύρισαν δεν το φαντάζονται.
Η λύση είναι να μείνεις για λίγο μόνος, να ψάξεις τις επιθυμίες σου, έπειτα να βρεις να απασχολείσαι με κάτι και όλα αυτά να τα έχεις στο νου σου ως προσωρινά αν δε σε γεμίζουν. Να αναμένεις μια αλλαγή που δε φαίνεται στο άμεσο μέλλον, να τη μηχανεύεσαι όμως, να την προσπαθείς. Έτσι από το προσωρινό θα αντλείς για το αιώνιο. Και θα συνεχίζεις...

Λίγο όνειρο ακόμη...

«καί τό πᾶν κατασωπαίνει

καί τό οὐδέν δέν ἀγρικεῖ.»

Δ. Σολωμός

Όταν οι φίλες μου είχαν ανέβει/κατέβει για να εξεταστούν στα μαθήματα που χρωστούσαν κι εγώ έλειπα μου έλεγαν πόσο άδεια τους φάνηκε η πόλη μας. Άδεια γιατί δεν ήμασταν όλες μαζί. Άδεια γιατί δεν είχαμε τα σπίτια μας.
Σήμερα όμως εγώ είδα την πιο δική μας πόλη γεμάτη! Γεμάτη με τα αποτυπώματά μας στους τοίχους και τα αμφιθέατρα. Γεμάτη με τα βήματά μας σε κάθε γωνία της, σε όλους τους δρόμους. Μας είδα σε όλες τις νύχτες, σε όλες τις μέρες. Ασφυκτικά γεμάτη από εμάς η πόλη κι ας ήταν ελλιπής η παρέα σήμερα. Ήμασταν όλες μας εκεί. Στις πλατείες που καταστρώσαμε τους πιο άπιαστους στόχους μας ένα βράδυ. Στη λίμνη που μιλήσαμε για τις πιο μεγάλες μας ανησυχίες κάτι μέρες με βροχή. Είδα τα χαμόγελά μας έξω από μια αίθουσα που φιλοξενούσε τις λογοτεχνικές μας βραδιές κάποιες ανοιξιάτικες Δευτέρες. Είδα μια Σχολή γεμάτη από τα άγχη μας, την κούρασή μας, την υπομονή και το πάθος μας. Αντίκρισα στην ανατολή τα βλέμματά μας καθώς ξυπνούσαμε γιατί είχαμε μάθημα ή καθώς γυρνούσαμε μετά από μια μεγάλη νύχτα για να κοιμηθούμε.

Κάποιος έχει πει ότι την ευτυχία δεν την καταλαβαίνεις όταν τη βιώνεις παρά μόνο όταν αργότερα τη σκέφτεσαι. Διαφωνώ! Είμαι σίγουρη ότι ένιωσα βαθιά μέσα μου τις ευτυχισμένες στιγμές. Κι αν δεν ήταν ευτυχία αυτό που ένιωθα κάθε πρωί όταν ξυπνούσα και ήξερα ότι έχω την πιο κουραστική μέρα μπροστά μου αλλά τουλάχιστον θα την περνούσα με τα κορίτσια μου, τότε τι ήταν; Ξέρω πως κομμάτι της ευτυχίας μου ήταν και η κάθε νύχτα που έφτανε και σκεφτόμουν πριν κοιμηθώ πόσο ευγνώμων ένιωθα για όσα είχα και με γέμιζαν! Έβλεπα την ευτυχία στα βλέμματα των φίλων μου όταν η καθεμιά είχε διαφορετική άποψη για το ίδιο θέμα. Εντόπιζα την ευτυχισμένη στιγμή καθώς «ζήλευα» τους καθηγητές που θαύμαζα όταν αυθόρμητα προκαλούσαν χαμόγελα γιατί έδειχναν να αγαπούν αυτό που κάνουν. Σκεφτόμουν τότε πως ευτυχία πρέπει να ονομάζεται αυτό που νιώθω ότι δηλαδή βρίσκομαι στην πιο σωστή σχολή, στην πιο σωστή πόλη, την πιο σωστή στιγμή και με τους πιο σωστούς ανθρώπους δίπλα μου.
Οι πιο δικές μου φίλες έλεγαν ότι είχα μια ικανότητα να βρίσκω κάτι όμορφο στις στιγμές, στα πιο ασήμαντα, στα πιο μικρά. Ίσως να ήταν το μόνο που θα ήθελα να πάρουν από μένα φεύγοντας από εκείνη την πόλη -και για μένα αυτό είχα φυλάξει. (Α! Ναι! Και να μάθουν να λένε καμιά φορά ΟΧΙ!!!). Εξάλλου πήρα κι εγώ από εκείνες την ικανότητά τους να μένουν ψύχραιμες και ήρεμες. Ήρθαν τη στιγμή που πάλευα να διαφυλάξω τις σιωπές μου και στάθηκαν σημαντικοί αρωγοί.

Λίγες ώρες εκεί λοιπόν μα γεμάτη την ένιωσα εγώ την πόλη μας. Γεμάτη από αυτές τις πιο ευτυχισμένες μα και τις πιο παράξενες εμπειρίες μας. Γεμάτη από έναν εαυτό που προσπαθούμε φεύγοντας να μη χάσουμε. Γεμάτη από τα όνειρά μας που μέχρι να πραγματοποιηθούν ξέρουμε πως εκεί θα είναι ασφαλή από όλα τα σκοτάδια ανθρώπων και εποχών. Και υπάρχουν πολλές πιθανότητες να υλοποιηθούν αφού έχουμε ισχυρά εφόδια.

Alter ego

«κι αν ήμουν εγώ που άλλαξα στο μεταξύ;»

Στρ. Τσίρκας

Υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύομαι να τους γνωρίσω από την αρχή. Σα να μεταμορφώθηκαν αυτοί, άλλαξα κι εγώ. Αλλαγές μικρές, εξάλλου δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι αλλάζουμε. Μονάχα διαμορφωνόμαστε μέσω των εμπειριών μας και λόγω των καταστάσεων. Αυτά τα τέσσερα χρόνια οι αραιές κατ' ανάγκην συναντήσεις και η επικοινωνία εξ αποστάσεως δε φανέρωναν το ποσοστό της αλλαγής. (Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να σκεφτώ το ενδεχόμενο ότι εκείνοι παρέμειναν σταθεροί και γι' αυτό δεν τους αναγνωρίζω).Τώρα ο καθένας μας μοιάζει λίγο χαμένος στα δικά του προβλήματα. Οι βιαστικοί προτρέχουν να αναρωτηθούν πόσο σημαντικές μπορεί να είναι οι σκέψεις που μας βασανίζουν σε τέτοια ηλικία. Στην καλύτερή μας ηλικία.
Ξαφνικά δεν τους αναγνωρίζω κι αυτό ίσως να οφείλεται στο πόσο έχω αλλάξει εγώ μέσα σε τέσσερα χρόνια.
Από την άλλη ίσως να είναι και αυτό ένα στάδιο της αναπροσαρμογής. Ίσως χρειάζεται λίγος χρόνος για να θυμηθείς όσα σε δένουν με αυτά εδώ τα άτομα -διαφορετικά δε θα έμεναν στη ζωή σου όλον αυτόν τον καιρό. Χρόνος και για τις νέα προσθήκες ατόμων στη ζωή σου. Χρόνος και χώρος για να γνωρίσουν κι εκείνοι τον νέο σου εαυτό. Αλίμονο! Όχι να συγχρονιστείς με ασυμβίβαστους!
Έρχεται ο καιρός που θα συνειδητοποιήσεις πως οι πιο δυνατοί σου φίλοι, αυτοί που έτυχε να γνωρίσεις στα φοιτητικά εδάφη, θα είναι μακριά μα τόσο κοντά σου και θα συνεχίσεις να είσαι ευγνώμων που υπάρχουν στη ζωή σου.

Τελικά όμως μπορεί πολλοί από εμάς στην παρούσα στιγμή να μην αφιερώνουμε τον χρόνο που χρειάζεται διότι είμαστε ταγμένοι στη διεκδίκηση των πιο μεγάλων μας ονείρων και επιπόλαια καμιά φορά ψάχνουμε τον τρόπο να τα πλησιάσουμε, ξεχνώντας τα υπόλοιπα. Συγχωρέστε μας! Δε ψάχνουμε για δικαιολογίες αφού ξέρουμε πως αυτό είναι πάνω απ' όλα!

Χρειάζεται χρόνος για να σε βρεις ξανά υπό άλλες συνθήκες πια.

«Παρέα μόνο σάς ζητώ∙ 
δε θέλω να το συζητώ. 
Δε θέλω αναλύσεις∙ 
μην ψάχνετε για λύσεις. 
Παρέα διακριτική, 
σαν να μην είστε καν εκεί.»

22

«Νύχτωσε. 

Ώρα πού αναρωτιέται κανείς τι έπραξε στη ζωή του.»

Τάσος Λειβαδίτης

Στις 22 κλείσαμε τα 22 !

Το πάρτι ξεκίνησε νωρίς το πρωί. Μόλις το ξυπνητήρι χτύπησε το σπίτι γέμισε με τις φωνές του  Αριστοφάνη, του Ευριπίδη, του Μνησίλοχου, του Αγάθωνα και άλλων αρχαίων προγόνων.
Ένα χτύπημα στην πόρτα κατά το μεσημεράκι με ξάφνιασε. Τέσσερα χαμογελαστά προσωπάκια τραγουδούσαν κάτι το οποίο δεν πρόλαβα να το ακούσω καθώς αποτύπωνα τα μάτια τους. Μόλις τελείωσαν το τραγούδι, μηχανικά σχεδόν έσβησα το κεράκι αφού κατάφερα να σταματήσω να χαμογελάω και να φυσήξω. Θα σας έλεγα τι ευχήθηκα, μα λένε πως έτσι δεν «πιάνει». Ας είναι λοιπόν.
Μπορεί η μέρα να περιελάμβανε συγκέντρωση και διάβασμα αλλά τα τελευταία μου γενέθλια στην πόλη που αγάπησα έκλεισαν με μια βόλτα στα πιο όμορφα μέρη της. Η απαλή δροσιά που ξέμεινε από τη σύντομη βροχή που προηγήθηκε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα, έμοιαζε να ήταν δώρο από το φεγγάρι.

Πήρα αρκετές ευχές. Άλλες πιο αληθινές, άλλες τυπικές. Ήταν όμως και κάτι ευχές που με έκαναν να χαμογελάσω δυνατά.
Οι Άνθρωποί μου εδώ σχεδόν κατάφεραν να καλύψουν τα κενά που δημιουργήθηκαν από την απουσία των άλλων αγαπημένων μου.

Ο χρόνος λοιπόν, για μένα δε θα έπρεπε να ξεκινάει την πρωτοχρονιά αλλά στα γενέθλια του καθενός. Όταν οι ευχές σωπάσουν έρχεται η ώρα για τον απολογισμό. Τι έλαβες, τι έδωσες, τι σου περίσσεψε τελικά. Για μένα η πορεία προς τα 22 ήταν κάτι παραπάνω από όμορφη. Είναι γεγονός ότι ξεφυλλίζοντας λίγο το μυαλό μου σπάνια βρίσκω χωρία που να με βλέπω να πονάω. Ίσως γιατί προσπαθώ να αποτυπώνω μόνο κυρίως τα καλά. Θεωρώ ότι ο χρόνος αυτός έγινε ανεπαίσθητα τομή για μένα. Περίεργο που το συνειδητοποιώ καθώς δεν μπορώ να το ορίσω συγκεκριμένα αλλά το νιώθω μέσω της μετάλλαξης της σκέψης μου, των συναναστροφών μου, των νέων μου στόχων, του λόγου μου, της συμπεριφοράς μου, της γενικότερης οπτικής μου.

Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος εν τέλει; Σπαταλάμε τόσο χρόνο για να ορίσουμε τις έννοιες και να τις κατατάξουμε σε ομάδες και έτσι ξεχνάμε να τις νιώσουμε.

Χρόνια μας πολλά!
Μας, γιατί όταν έχεις δίδυμο αδερφό δε νιώθεις ποτέ μόνη, ακόμη κι αν είστε μακριά!!

« Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου »

Ευγνωμοσύνη

Στις Ι, Μ, Ε

Στα απλά, τα καθημερινά κατανοείς τη σημασία των πραγμάτων όταν τα χρωματίσεις. Τα κορίτσια μου είναι σημαντικοί συνεργάτες μου σε αυτό. Κάποτε παρατήρησα πώς οι δύο βοηθούσαν την τρίτη να διαλέξει μια σάλτσα στο σούπερ μάρκετ κι έμοιαζαν σαν να κρατούσαν στα χέρια πινέλα.
Κι αν ακόμη δεν πείστηκες για όσα σου λέω πρέπει να τις δεις στις νυχτερινές μας παραλίμνιες βόλτες, δεν μπορεί να μην παρατηρήσεις το φως που εκπέμπουν κάθε φορά που χαμογελούν ή θλίβονται.
Τα κορίτσια μου ξέρουν να αντλούν αγάπη από το τίποτα και να την προσφέρουν παντού. Αν κοίταζες στα πρωινά μαθήματα μέσα στα νυσταγμένα τους μάτια θα αντίκριζες ψυχές που ακτινοβολούν μα καμιά φορά κρύβονται γιατί φοβούνται. Τα κορίτσια μου γελούν πολύ αλλά μερικές φορές χρειάζονται μια αγκαλιά που θα τις απελευθερώσει από ό,τι τις κουράζει. Σπάνια θα τις ακούσεις να λένε όχι αν κάτι τις ζητήσεις και συχνά τις μαλώνω γι' αυτό.

Και θα έρθουν μέρες δίχως αυτές και θα είναι μέρες άδειες. Τώρα όμως τις έχω δίπλα μου για ακόμη λίγο. Να παρατηρώ τις εκφράσεις τους όταν μιλούν για πράγματα που τις προβληματίζουν, να ακούω τα άγχη τους και τις ανησυχίες τους, να διαβάζουμε, να ενθαρρύνουμε, να βοηθάμε, να γεμίζουμε ασφυκτικά τις μέρες, να είμαστε εκεί ανά πάσα στιγμή! Να συμφωνούμε στα πολλά, να διαφωνούμε στα περισσότερα!

Τελικά νιώθω πως αυτό που αισθάνομαι δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από ευγνωμοσύνη !


Τα κορίτσια μου μού βγάζουν τον πιο καλό μου εαυτό...


ΥΓ: Ίσως παρατηρήσατε μια αλλαγή στον τίτλο του blog μου (στίχος του Καβάφη), ελπίζω να μην υπάρξει άλλη :)