Διαχειρίζοντας τις χαρές...

 "Μα η ευτυχία ποτέ δε μοιάζει με τις υποσχέσεις της -όταν έρθει. Πάντα είναι κάτι άλλο, κάτι που αλλάζει. Κάτι που σ' αλλάζει και σε ωριμάζει. Όπως η δυσυχία λοιπόν;"
Στρ. Τσίρκας

Δεν ξέρω αν είναι στη φύση του ανθρώπου να φοβάται στις χαρές του, να θεωρεί πως πίσω από όλο αυτό το καλό που του έχει συμβεί κρύβεται μια ατελείωτη συνωμοσία η οποία του πλέκει μια ανείπωτη παγίδα. Δεν ξέρω αν όλα είναι θέμα ψυχής ή μυαλού, αλλά ο συνδυασμός των δύο δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί σε επιθυμητή ισορροπία. Η παράλογη συνειδητοποίηση ότι μέσα στις χαρές μας αναζητούμε διακαώς μια δόση λύπης ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στη χαρά ανανεωμένοι, δεν αποτελεί ουσιαστικά μια συνειδητοποίηση του πόσο αχάριστοι κι ανώριμοι είμαστε στις πλείστες των περιπτώσεων;
Εκτός από αυτό όμως, είμαστε και δειλοί. Διότι ψάχνοντας γι' αυτή τη λίγη λύπη -όχι την πολλή, μην τυχόν και μας κλονίσει από τη σιγουριά μας-, ευχόμαστε να βρούμε τόση όση μπορεί να αντιμετωπιστεί, τόση όση θα μπορούσε να θρέψει για λίγο τη ντράμα κουίν που κατοικεί μέσα μας. Παράξενο ον ο άνθρωπος... Με τίποτα δεν ευχαριστιέται. Φαίνεται να αναζητάει γνώσεις πρωτόγνωρες που τάχα θα αλλάξουν την κοσμοθεωρία του, μα αυτό που αποζητάει κατά κύριο λόγο είναι να επιβεβαιώσει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από το τεράστιο εγώ του.
Γιατί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στη χαρά του; γιατί μπολιάζει εφιάλτες στα όνειρά του;
Εν τέλει..... γιατί η προοπτική μιας απόλυτης ευτυχίας να είναι ύποπτη;

Χριστογεννιάτικοι Άνθρωποι

Είναι μαζί μας όλο τον χρόνο μα σαν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα τούς εντοπίζεις ευκολότερα. Ανάμεσα στα λαμπάκια που δίνουν όλη τους την ισχύ για να φωτίσουν τις πιο αγαπημένες μας γωνιές στην πόλη, εκείνοι ξεχωρίζουν με την εκτυφλωτική τους λάμψη. Είναι σαν να απελευθερώνονται τέτοια εποχή γιατί το σκοτάδι δεν διαχέεται πια στους δρόμους ώστε να τους αποκαλύπτει ευκολότερα. Τώρα, θαρρούν πως κρύβονται μα κανένα τεχνητό φως δεν μπορεί να τους σκεπάσει.

Οι Άνθρωποι αυτοί μιλούν κι είναι τόσο όμορφοι που μπροστά τους σωπαίνεις, αφού καμιά λέξη δε μοιάζει να μπορεί να αγγίξει την ομορφιά τους. Τα ωραιότερα λόγια αδυνατούν, χάνουν κάθε νόημα κι ύστερα αντιλαμβάνεσαι έξαφνα, πόσο περιττές είναι κάποτε οι λέξεις. Τους βλέπεις να ακτινοβολούν κι εσύ που νόμιζες πως τόσο καλά χειρίζεσαι τα λόγια, τώρα δε σου χαρίζονται. Αυτή τη στιγμή που τα έχεις περισσότερη ανάγκη από ποτέ εκείνα εξαφανίζονται και τη θέση τους παίρνουν μια εύηχη σιωπή και κάνα δυο σταγόνες που τρέχουν απρόσμενα από την ψυχή σου. Μα εκείνοι δε σταματούν κι απορείς πώς γίνεται να βρίσκουν τόσες πολλές λέξεις για να εκφραστούν, πόσο απρόσμενα ανοίγουν τις πύλες τους μπροστά σου δίχως να αισθάνονται απειλή, καταρρίπτοντας κάθε άμυνά τους, κατατροπώνοντας κάθε επίθεσή σου.

Από την άλλη, είσαι εσύ με τον εαυτό σου να προσπαθεί να προφυλαχθεί από κάθε ακτίνα τους, μη μπορώντας να ξεχωρίσει τις αστραπές από τις ηλιαχτίδες... Επομένως, αρματώνεσαι με κάθε λογής όπλα που απέκτησες από προηγούμενες μάχες στο παρελθόν, κι αποκρούεις κάθε ενέργειά τους. Μέχρι να τους δεις να εξαντλούνται και να σταματούν. Βαθιά μέσα σου όμως, δε θέλεις να τα παρατήσουν. Ίσως μάλιστα σκεφτείς, πως οι δοκιμασίες σου δεν τους αξίζουν. Κι όμως πρέπει να προφυλαχτείς. Τόσο καιρό μαθαίνεις να εντοπίζεις τις απειλές και τώρα ξέχασες να ξεχωρίζεις τις αλήθειες. Αδημονείς να φιλτράρεις κάθε τους πράξη κι αναζητάς την αμαυρωμένη τους όψη. Τελικά, την εντοπίζεις. Φυσικά και την εντοπίζεις, εφόσον έχεις εξασκηθεί πια. Νιώθεις περήφανος. Ωστόσο, συνειδητοποιείς πως κι η άλλη τους πλευρά μοιάζει εξίσου όμορφη. Τα χάνεις... Μπερδεύονται οι θεωρίες σου κι οι αποδείξεις σου καταλήγουν λανθασμένες αδυνατώντας να επιβεβαιώσουν κάθε πόρισμα.

Η αλήθεια τους σε περιβάλλει δίχως να σε πνίγει. Τρομάζεις. Δεν αντιστέκεσαι. Άοπλοι κερδίζουν τα εδάφη σου. Απέμεινες μονάχα να κοιτάζεις, με τα όπλα στα χέρια σου να μετατρέπονται σε άνθη των Χριστουγέννων. Το μέσα σου χαμογελάει μα δε καθησυχάζεται. Αφήνεσαι κι αμφιβάλλεις. Μόνο που τώρα ξέρεις πια να διαχωρίζεις το πολύ των λίγων από το λίγο των πολλών.

Καλά Χριστούγεννα ! ! !
Ευχή για το νέο έτος: Να εντοπίζετε το καλό σε κάθε περίσταση κι ό,τι αγαπάτε να το κάνετε με πάθος (αρκεί να μην πληγώνεται κανείς), αφού ο κόσμος πάντα θα βρει κάτι να πει! :)

"πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή;

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή;"

Οι άνθρωποι μερικές φορές διασκεδάζουν να κατακρίνουν τους άλλους. Μάλλον έτσι τροφοδοτούν τη μικροψυχία τους. Συχνά εντοπίζουν στους άλλους ατέλειες που δεν υπάρχουν μα αυτό συμβαίνει γατί η ματιά τους είναι ατελής. Δυστυχώς δεν το γνωρίζουν, παρά μόνο πιστεύουν στην ανωτερότητά τους και καθημερινά τρέφουν τα σωθικά τους με εγωισμό και μικροπρέπειες. Αυτοί οι άνθρωποι είναι δύσκολο να κατανοήσουν ή ακόμη και να νιώσουν την ευτυχία. Οι στιγμές τούς προσπερνούν και τους βρίσκουν συνεχώς ενοχλημένους. Η ανικανότητά τους για ικανοποίηση απωθεί την ευτυχία που ίσως κάποτε θέλησε να τους χαριστεί.
Συναντώ τέτοια άτομα και με κατακλύζει θλίψη που ποτέ δεν έμαθαν αρετές όπως η εκτίμηση κι ο σεβασμός. Παράλληλα, μου προκαλούν αηδία και κάποιες φορές θυμό που δεν έμαθαν να υπολογίζουν τους συνανθρώπους τους και φέρονται προκλητικά και ξεδιάντροπα. Η ανθρωπότητα τείνει να μετατραπεί σε είδος που εντοπίζει μόνο την ασχήμια και να κατακρίνει κάθε τι διαφορετικό ακόμη κι αν αυτό επιφέρει θετικές αλλαγές. Προφανώς, ανάμεσα σε αυτή την πλειοψηφία υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα δύναμης, υπομονής κι ελπίδας, που αναζητούν ο ένας τον άλλον για να αποδειχθεί εν τέλει ότι η δική τους μειοψηφία είναι πιο ισχυρή!

«Ο κόσμος είναι κακός»

« Ο κόσμος είναι κακός, φίλη μου!» λέω στη φίλη μου Π.
« Ο κόσμος είναι κακός, Αλς!» μου επιβεβαιώνει και συνεχίζει:
« Και ξέρεις γιατί είναι κακός; γιατί όταν σε ρωτάει τι κάνεις στη ζωή σου, δεν το κάνει από ενδιαφέρον...»
« Το κάνει για κουτσομπολιό και για να σου πει εν τέλει ότι κάτι κάνεις λάθος...» βιάζομαι να την κόψω.
« Όχι μόνο! Το κάνει και για να παρηγορηθεί...» μου λέει και με βάζει σε σκέψεις.

Ο κόσμος φίλε αναγνώστη, είναι κακός! Ναι! κι όταν σε ρωτάει τι κάνεις στη ζωή σου το κάνει για κουτσομπολιό αλλά και για να παρηγορηθεί. Δεν περιμένει από σένα να του πεις τα ευχάριστα νέα της ζωής σου, ότι όλα βαίνουν καλώς κι ότι δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα. Αυτό που αναμένει διακαώς είναι να ακούσει πως δεν αντέχεις την κατάσταση αυτή, ότι όλα σου φαίνονται ανόητα κι ανούσια. Αυτό που περιμένει ο κόσμος είναι να γκρινιάξεις για όλους και για όλα!

Πρόσεχε λοιπόν! Μη δημοσιοποιείς τις ευτυχίες και τις θλίψες σου, στον καθένα. Οι άνθρωποι που σ΄ αγαπούν κι αγαπάς, τις ξέρουν ήδη αφού πρώτα μαζί τους θα τις μοιράστηκες, οπότε από πού προκύπτει η ανάγκη σου να τις μάθουν κι άλλοι; Αναφέρομαι τόσο στις δημοσιεύσεις μέσω των διάφορων κοινωνικών δικτύων όσο και στις απαντήσεις που δίνεις όταν σε ρωτούν «τι κάνεις στη ζωή σου;» ή ακόμη κι όταν δε σε ρωτούν αλλά τα λες από μόνος σου. Προφανώς θα απαντήσεις μα προσπάθησε να διατηρήσεις το μέτρο. Μην εμπιστεύεσαι τα όνειρα και τα σχέδιά σου σε ανθρώπους που ξέρεις ότι όχι μόνο δε θα τα υποστηρίξουν αλλά θα τα αμαυρώσουν και θα τα μειώσουν με μοναδικό στόχο να σε αποτρέψουν να προοδεύσεις. Προσπάθησε να ξεχωρίζεις την καλοπροαίρετη συμβουλή για προσοχή στα βήματά σου, από την κακοπροαίρετη προσταγή για εγκατάλειψη των πιστεύω σου.

Επίσης, αυτό που πρέπει να καταφέρεις είναι να μη γίνεις κομμάτι αυτού του κόσμου. Μη γίνεσαι κακός. Αν κάποιος σε πλήγωσε, φύγε. Άσε τις εκδικήσεις κατά μέρος αφού αυτός δεν είναι τρόπος για να ηρεμήσεις ή να προχωρήσεις. Αν κάποιος σε πολεμάει, μπες με προσοχή στις μάχες. Μη χάνεις τον εαυτό σου! ΜΗ χάνεις τον εαυτό σου! Χαμογέλα στην κούραση, αγάπα στο χάος. Απομακρύνσου από εκείνους που δε σε εμπνέουν κι αν αυτό δεν είναι δυνατόν, περιόρισε την επιρροή που σου ασκούν. Πάλεψε για την εσωτερική σου γαλήνη και θα βρεις την ευτυχία στα απλά, τα καθημερινά. Βέβαια, δεν είναι εύκολο εγχείρημα, αλλά είναι κι αυτό μια πρόκληση που σου τη χρωστάς.

Γιατί ο κόσμος είναι κακός όταν σε βλέπει να προσπαθείς να ευτυχήσεις είτε στα προσωπικά είτε στα επαγγελματικά, σε κάθε τομέα γενικότερα. Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις. Μα αυτές τις ξέρεις ήδη! Γι' αυτό εξάλλου τις έχεις πλάι σου.


Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!!!

Και τι ζητάω;

«Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό»

Οδ, Ελύτης

Μια αλλαγή που θα έρθει και τα ταράξει ανεπανόρθωτα τη λιμνάζουσα καθημερινότητα. Αυτό ζητούν οι περισσότεροι. Κι ύστερα ξαναβολεύονται στη ρουτίνα, ίσως γιατί μπροστά στις αλλαγές δεσπόζουν οι πιο κρυφοί μας φόβοι. Ωστόσο, καθώς οι μέρες περνούν όλο και κάτι ανακαλύπτουμε ότι μας λείπει. Άλλοι πιο επιπόλαιοι αναζητούν τα ασήμαντα μα για εκείνους σημαντικά κι άλλοι ψάχνουν κάτι βαθύτερο μα απροσδιόριστο που θα δώσει νόημα στη ζωή τους.
Από την άλλη, είναι αχαριστία να ζητάς αλλαγές όταν κάποιοι στερούνται αυτά που εσύ θεωρείς αυτονόητα. Με λίγες τύψεις κλείνουν πάντα οι κουβέντες μας με ένα "κανείς δε χάνεται..." μα η σκέψη συνεχίζει να ανακυκλώνεται στο μυαλό σου.

Είμαστε η γενιά που σκέφτεται πολλά αλλά καθόλου τον εαυτό της. Τι μας αρέσει πραγματικά; Τι επιθυμούμε περισσότερο από καθετί; Τι αξίζουμε; Ξεχνούμε να κάνουμε στον εαυτό μας τη βασικότερη κι επαναλαμβανόμενη ερώτηση των παιδικών μας χρόνων: Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Εν τέλει μεγαλώνουμε κι ακόμη δε βρίσκουμε τι ζητάμε από εμάς, τους άλλους, την ίδια τη ζωή. Γιατί εδώ που τα λέμε έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Πολλοί από εμάς βολευόμαστε στην ιδέα πως δε φταίμε γι' αυτόν τον ξεπεσμό, όμως δεν προσπαθούμε και να τον αποτρέψουμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν προλαβαίνουμε κι όλας. Εκεί που καθόμαστε και συζητάμε για μια κάποια ιδέα που θα φέρει επανάσταση, ξαφνικά σηκωνόμαστε όλοι μας και τρέχουμε να μαζέψουμε πτυχία και χαρτιά, με την ελπίδα να μας βοηθήσουν στην επανάσταση που ετοιμάζουμε κι όλο αναβάλλεται.

Αν όμως, βρίσκαμε αυτό που θέλουμε πραγματικά, αν το αφήναμε να ωριμάσει στη σκέψη μας κι αν προσπαθούσαμε με κάθε μέσο να το πραγματοποιήσουμε δίχως πολλές γκρίνιες, ίσως να καταφέρναμε να ξεχωρίσουμε τις λεπτομέρειες που κάνουν την καθημερινότητα όμορφη. Γιατί κακά τα ψέματα, όταν έχεις ή κάνεις ό,τι σε ευχαριστεί, η οπτική σου διαφοροποιείται. Βέβαια, το μαύρο δεν παύει να είναι μαύρο αλλά μπορείς να διακρίνεις μερικά χρώματα μέσα του.

Επομένως, το ζήτημα είναι τι θέλουμε σε σχέση με τον εαυτό μας και σε σχέση με τους άλλους. Διότι αν μάθουμε όλοι μας τι ζητάμε και τι δίνουμε τότε δε θα χρειάζεται να μπλεκόμαστε σε αδιέξοδα. Κι αν δεν μπλέκεις σε αδιέξοδα, έχεις περισσότερο χρόνο και διάθεση για να φτάσεις εκεί που επιθυμείς. Ωστόσο, μερικοί δρόμοι που δε βγάζουν πουθενά, έχουν πολλά να σου διδάξουν. Εξάλλου, έχω μια βαθιά πεποίθηση ότι οι δυσκολίες είναι για να διακρίνουμε τα ψήγματα ευτυχίας, που παρασυρόμενοι από τις στιγμές, συχνά αγνοούμε.

Δε συνήθισα ποτέ τον κρότο της σιωπής, καθώς γλιστρούν λόγια ανείπωτα από την ψυχή. Θλίψη στη φύση, θλίψη και σε βλέμματα αγαπημένα. Θανατηφόρες αναμονές, οι αναμονές της ζωής μας. Εκείνες οι στιγμές που παρελαύνουν μπρος στα μάτια χαρές κι απώλειες των περασμένων εποχών. Τότε που τα χρόνια έμοιαζαν ατελείωτα κι οι άνθρωποι ήταν ανόθευτοι, καθώς λένε οι ιστορίες των παππούδων μας. Κι έπειτα γεμίζουν δάκρυα τα καταπράσινα μάτια τους, εκείνα τα μάτια που έμαθες πάντα να χαμογελούν. Μα είναι άνθρωποι πονεμένοι γι’ αυτό δυνατοί…

Καλή χρονιά!!

Προσπαθούσα να βρω χρόνο για να κάνω μια ανάρτηση διότι εν μέσω εργασιών και εξεταστικής για το μεταπτυχιακό τα πράγματα ήταν δύσκολα καθώς η έμπνευση κι η όρεξη με είχαν εγκαταλείψει. Έπειτα, αυτά τελείωσαν μα ακόμη προσπαθούσα να γράψω κάτι όμορφο, κάτι που μου δίδαξε το προηγούμενο έτος ή αυτό κατά την είσοδό του.
Ο νέος χρόνος με βρήκε με ανοιχτούς λογαριασμούς με τον προηγούμενο καθώς δε θέλησα να τους κλείσω. Οι φωνές γύρω μου -ίσως και μέσα μου κάποιες στιγμές- φωνάζουν πως πρέπει να κλείσουν. Μα εγώ γνωρίζω καλύτερα. Κι αν το ένστικτό μου αποδεχτεί λαθεμένο τουλάχιστον θα μπορέσω να με κατηγορήσω κι έπειτα να με συγχωρέσω. Έτσι συμβαίνει με τον εαυτό μας, εύκολα του αποσύρουμε τις κατηγορίες μα δε συμβαίνει το ίδιο και με τους γύρω μας! Κι οι φωνές αλλάζουν, διαφοροποιούνται και συχνά διχάζονται. Δεν τις κατακρίνω όμως, αφού ο καθένας συμβουλεύει ανάλογα με τις εμπειρίες και τις πεποιθήσεις του. Το ζήτημα είναι να ακούς, να προβληματίζεσαι, να μεταβάλεσαι όταν χρειαστεί αλλά να μη χάνεις τις δικές σου σταθερές.

Επομένως η φετινή μου ευχή θα είναι να ακολουθούμε το ένστικτό μας που για μένα αποτελεί ένα μείγμα συναισθήματος και λογικής. Το ένστικτο κατά την αντίληψή μου έχει, θέτει και τηρεί τα όρια. Μερικές φορές τα υπερβαίνει μα εύκολα εξισορροπείται.
Αυτή την ευχή μου θα τη συνοδέψω επίσης από ευχές για υγεία κι ευτυχισμένες στιγμές!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ


ΥΓ: Οι εκλογές δε θα σχολιαστούν -στην παρούσα ανάρτηση τουλάχιστον-, αν κι έχω κάνει αμέτρητες συζητήσεις με φίλους και συγγενείς όλες αυτές τις μέρες κι έπονται ακόμη περισσότερες. Είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης όταν οι συνομιλητές αντιλαμβάνονται τις τυχόν διαφορετικές απόψεις κι εκθέτουν με ευγένεια τις δικές τους. Έτσι κατανοείς τη σκέψη και την οπτική των άλλων, ακόμη κι αν συχνά δε συμφωνείς μα προβληματίζεσαι, κρίνεις κι αναθεωρείς.

Εκτός απροόπτου...

«Ανεξήγητο, δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. 

Όσο κι αν παίζουν με τα χρώματα είναι όλοι τους μαύροι.»

Γ. Σεφέρης

Δίνουμε ευκαιρίες σε ανθρώπους που νομίζουμε πως θα μας κάνουν να χαμογελάμε λίγο περισσότερο από τους άλλους. Έπειτα όλα αλλάζουν μορφή, γίνονται πιο γαλήνια σχεδόν καλύπτονται με μια αύρα μαγική. Οι ίδιοι δρόμοι που περπατούσες μοναχός, τώρα παίρνουν άλλη μορφή καθώς το χέρι σου κρύβεται σε μια ζεστή παλάμη. Τα φωτάκια των γιορτών μοιάζουν να λαμπυρίζουν στα μάτια σας. Είναι σα να ήρθαν Χριστούγεννα μόνο για εσάς αυτή τη χρονιά. Η μελαγχολία των ημερών σχεδόν εξαφανίζεται. Δε θα παρασυρθείς όμως όσο κι αν οι άλλοι σου λένε να το ζήσεις. Εσύ ξέρεις. Πάντα ήξερες. Οι άνθρωποι ξέρουν να κρύβουν καλά τις φωνές της ψυχής τους. Οι πράξεις τους και τα λόγια τους δε μαρτυρούν τις ύποπτες σκέψεις τους. Εσύ όμως το ξέρεις. Κι αναμένεις για να μη σε πιάσουν επ' αυτοφώρω οι μέχρι τότε ανείπωτες λέξεις που θα ξεχυθούν κάποια στιγμή από τα χείλη τους. Έφτασε η στιγμή. Τα χέρια ξεμπλέκονται. Οι δρόμοι ερημώνουν. Ποτέ δεν είναι όπως τα έχεις οργανώσει. Ίσως γιατί το ήξερες μα σε άφησες να ελπίζεις πως αυτή τη φορά μπορεί να διαφέρει. Μάταιες οι ευκαιρίες που δόθηκαν. Μάταιες κι οι ελπίδες που ξόδεψες. Μα στο τέλος καθησυχάζεσαι που δεν έδωσες το είναι σου. Κράτησες τον ενθουσιασμό σου. Κι εν τέλει στον εαυτό σου. Ποιος ξέρει; μπορεί μια επόμενη φορά να έρθουν αλλιώς τα πράγματα..

Έρχονται Χριστούγεννα...

...κι όλοι τρέχουν κι αγχώνονται. Τι περίεργοι που είμαστε οι άνθρωποι. Αγχωνόμαστε ακόμη κι όταν οι μέρες προσφέρονται για ηρεμία. Μα είναι κάτι άτομα που κλέβουν λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων και σου την προσφέρουν απλόχερα. Όμορφοι άνθρωποι. Είναι εκείνοι που γαληνεύουν την ψυχή σου στη μεγαλύτερη ταραχή κι εκείνοι που σκορπούν τους φόβους σου όταν σε κλείνουν στα χέρια τους. Θέλεις τόσο πολύ να μάθεις τι σκέφτονται μα ύστερα επιστρέφεις στην ερμηνεία των δικών σου σκέψεων που είναι δυσκολότερη.
Είναι ωραία εποχή τα Χριστούγεννα. Αυτή η ομίχλη που πέφτει τη νύχτα, τα βράδια που έρχονται από νωρίς, τα κίτρινα φωτάκια που στολίζουν τους δρόμους κι η πόλη μετατρέπεται σε υπερβατική σχεδόν απόκοσμη. Αυτό το κλίμα μπορεί να επηρεάσει μερικούς να βυθιστούν στα συναισθήματά τους, να ερευνήσουν τις αισθήσεις τους, να αποδεχτούν τις επιθυμίες τους. Δεν ξέρω αν από αυτό το ταξίδι στο βυθό τους θα βγούνε δυνατότεροι ή πιο αποφασισμένοι αλλά σίγουρα οι ανακαλύψεις θα τους εκπλήξουν.

Καλά Χριστούγεννα!!
Χρόνια πολλά γεμάτα υγεία και χαμόγελα!
Μην παύετε να ελπίζετε, όλα μπορούν να συμβούν!

Οι αποκλεισμένοι

«και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι

και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ' τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.»

Τ. Λειβαδίτης

Κι εμφανίζονται οι άνθρωποι ανεπάντεχα στη ζωή σου. Την κάνουν άνω κάτω με θετικές κι άλλοτε αρνητικές συνέπειες. Γι' αυτές τις αρνητικές είναι που δεν τους αφήνεις να δούνε τις πραγματικές σου σκέψεις. Μα κάποιοι καταφέρνουν να διαβάσουν μερικά από τα χωρία του μυαλού σου. Κι εσύ τότε πιάνεις δουλειά. Έχεις να ανοικοδομήσεις τόσα τείχη, να προλάβεις να κρύψεις ό,τι δεν έγινε ακόμη φανερό. Πονάμε τους ανθρώπους για να μη μας πονέσουν εκείνοι πρώτοι. Γινόμαστε αυστηροί κριτές με εκείνους που πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να συμπαθήσουμε λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους του ανώνυμου πλήθους. Εστιάζουμε στα αρνητικά τους για να δικαιολογήσουμε την καχυποψία μας. Ψάχνουμε αγωνιωδώς τα ελαττώματά τους κι αν δεν είναι επαρκή δημιουργούμε νέα και τα μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας. Έτσι τους διώχνουμε μακριά μας, γιατί δεν "ήταν για εμάς". Συνεχίζουμε την ήρεμη ζωή μας, απολαμβάνουμε τις μίζερες γκρίνιες μας για όσα δεν έρχονται ώσπου... να έρθουν και να τα διώξουμε κι αυτά. Γιατί είμαστε άνθρωποι κλειστοί, θεριά φοβισμένα κι ό,τι αποζητάμε το διώχνουμε μόλις εμφανιστεί αφού μάθαμε στη σιγουριά του αποκλεισμού μας.

"The door is locked now, but it's opened if you're true

If you can understand the me, then I can understand the you"

Οι ιστορίες των παππούδων μας

Από μικρή θυμάμαι τους παππούδες μας να αρχίζουν μια ιστορία από τα παιδικά τους χρόνια και κάπου κάπου στο ενδιάμεσο να σταματούν, τάχα για να θυμηθούν. Μα εμείς βλέπαμε τα βουρκωμένα μάτια τους κι αμέσως τους αλλάζαμε συζήτηση. Σκεφτόμασταν πως θα έζησαν δύσκολα χρόνια, όχι σαν αυτά που περιγράφονται ποιητικά στα βιβλία.

Όσο μεγαλώναμε, οι ιστορίες τους έγιναν γνώριμες αλλά δε χορταίναμε να τις ακούμε. Αυτά που διηγούνται έχουν σχέση με τον πόλεμο συνήθως κι όταν εκείνοι λένε πόλεμο εννοούν του '40 και τον εμφύλιο. Όταν μιλάνε για κείνα τα χρόνια, οι διηγήσεις τους δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον καλύτερο συγγραφέα του κόσμου. Οι ιστορίες τους συμπληρώνουν την Ιστορία των βιβλίων. Μπροστά στην αφήγηση της ζωής τους όπου μπλέκονται αναδρομές και παρεκβάσεις, έτσι ώστε κάθε φορά το ίδιο γεγονός να παρουσιάζεται παραλλαγμένο, το μόνο που μας μένει είναι η σιωπή.

Είναι μαγικός ο τρόπος που τις περισσότερες φορές όλες οι συζητήσεις καταλήγουν σε εκείνες τις πονεμένες ιστορίες. Όταν η γιαγιά μου κάνει τις απαραίτητες παύσεις κατά τη διήγηση της δικής ιστορίας, είναι για να προφέρει τη λέξη "τυράγνια". Τελικά, οι ιστορίες των παππούδων μας κλείνουν με την ευχετική φράση "τέτοια χρόνια να μην ξανάρθουν". 

Εγώ από την άλλη εύχομαι όταν θα έρθουν πάλι τέτοια χρόνια, να έχουμε τη γενναιότητα των παππούδων μας για να επιζήσουμε. Προς το παρόν σωπαίνουμε κι αφουγκραζόμαστε τις δικές τους ιστορίες που έχουν να μας διδάξουν πραγματικά ιδανικά.

Οχυρωμένες βεράντες

«Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.»

Κ.Π Καβάφης

Όλοι έχουμε στολίσει τις βεράντες μας με λουλούδια και πρασινάδα. Μικρές οάσεις μέσα στις γκρίζες ερήμους. Όποιον κι αν ρωτήσεις θα σου πει ότι το κάνει γιατί του αρέσει μα εγώ πιστεύω πως συμβαίνει γιατί θέλουμε να κρυβόμαστε από τους γνωστούς γείτονες και τους άγνωστους περαστικούς. Παραγεμίζουμε τον χώρο με όμορφα πράσινα φυτά, κατά κύριο λόγο ψηλά ή αναρριχητικά ώστε να είναι χρήσιμα για τον σκοπό τους. Εκείνα καθώς μεγαλώνουν παγιδεύουν τα αδιάκριτα βλέμματα κι ύστερα οι άνθρωποι ψάχνουν άλλο μπαλκόνι, λιγότερο οχυρωμένο για να περάσουν την ώρα τους.

Λέξεις χρώματα

«(...) Επιθυμίες κ’ αισθήσεις

εκόμισα εις την Τέχνην— κάτι μισοειδωμένα,

πρόσωπα ή γραμμές· (...)»

Κ.Π. Καβάφης

Κάτι τέτοιες μέρες θα ήθελα να ξέρω να ζωγραφίζω. Γιατί οι λέξεις αποκαλύπτουν περισσότερα απ΄ όσα θέλεις να πεις μερικές φορές. Σε προδίδουν. Έπειτα, οι λέξεις παρερμηνεύονται εύκολα κι ο κόσμος αγαπά την παραφιλολογία κι εγώ δε θέλω να εξηγώ. Η ζωγραφική από την άλλη μπλέκει χρώματα και σχήματα που μπερδεύουν τους ανθρώπους. Και η λέξεις έχουν χρώματα αν και οι περισσότεροι τις βλέπουν γκρίζες ή άχρωμες.  Ίσως γιατί τις μεταχειρίζονται επιπόλαια.
Τελικά, ίσως καλύτερα που δεν ξέρω να ζωγραφίζω. Αφού ο άνθρωπος φρόντισε να δώσει ερμηνεία ακόμη και στα χρώματα, καλύτερα να χρησιμοποιώ τις λέξεις. Εξάλλου, αν τις μπερδέψεις λίγο δε θα σε προδώσουν οι αποχρώσεις, αφού όπως είπαμε οι πολλοί ένα χρώμα πάντα θα αντικρίζουν. Μα εσύ θα ξέρεις πως κάθε γραπτό δημιουργεί νέα χρώματα, απ' αυτά που τα ανθρώπινα μάτια δεν έχουν ακόμα δει, αρά παραμένουν αμόλυντα.

«Θυμάσαι ένα χειμωνιάτικο πρωινό, που ήρθα και σε ξύπνησα χωρίς να με περιμένεις;

Σε πήρα από το χέρι και περπατήσαμε στους δρόμους, μέσα στο κρύο και στη βροχή.»

Αλκ. Παπαδάκη

Δύστροπα και δυσνόητα τα λόγια που περιγράφουν όσα νιώθει μια ψυχή. Τραχιές οι συλλαβές που ανεβαίνουν ανείπωτες στα χείλη. Είναι που ο άνθρωπος έφτιαξε λέξεις γενικές κι αμφίσημες για λόγους ασφαλείας. Τη σιωπή όμως διαλέγει τις περισσότερες φορές. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι λίγοι που μαθαίνουν να αφουγκράζονται τη μελωδία της σιωπής σου. Αυτές οι σπάνιες κι απόκρυφες συζητήσεις εφοδιάζουν με λίγο ακόμη αιώνιο τις ψυχές μας.

Το σπίτι του βιβλίου

«Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!»

Ν. Καζαντζάκης

Κάποια στιγμή σας μίλησα για την όμορφη κίνηση του Βαγγέλη που αφήνει βιβλία σε διάφορα μέρη της πόλης του ώστε να τα βρούνε κάποιοι άλλοι, να τα διαβάσουν και με τη σειρά τους να τα μοιράσουν ( http://eirini-pasi.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html ).

Τώρα εμπνεύστηκε κι αποφάσισε να φτιάξει μια μικρή βιβλιοθήκη έξω από το σπίτι του. Για την ακρίβεια πρόκειται για ένα μικρό σπιτάκι όπου θα υπάρχουν μέσα βιβλία τα οποία μπορεί ο καθένας να δανείζεται ή να προσφέρει τα δικά του. Στο εξωτερικό αυτή η προσπάθεια είναι διαδεδομένη αλλά στη χώρα μας απ' όσο γνωρίζω, δεν υπάρχουν ανάλογες βιβλιοθήκες ή τουλάχιστον δεν είναι γνωστές.

Το σπίτι του βιβλίου από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς, είναι ένα ενδιαφέρον εγχείρημα καθώς έχει μεγάλη σημασία να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις των συμπολιτών μας μόλις το αντικρίσουν. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία ο Βαγγέλης έκανε πολύ καλή δουλειά κι έβαλε μπόλικο μεράκι για να επιτευχθεί ο σκοπός του. Εξάλλου, η λογοτεχνία δικαιούται να έχει ένα τόσο όμορφα φροντισμένο σπιτάκι.

 Σου εύχομαι το σπιτάκι να είναι πάντα γεμάτο και να μας εμπνεύσει όλους ώστε να προβούμε σε παρόμοιες ενέργειες.

Πίστευε και μη, ερεύνα!

«Γιατί αν δεν υπάρχει Θεός, τι υπάρχει;»

Δ. Σολωμός

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που δηλώνουν με περηφάνια πως δεν πιστεύουν πουθενά κι έπειτα εκείνους που αφήνονται στις ανώτερες δυνάμεις. Γενικά είμαστε περίεργα όντα, ο καθείς με τις παραξενιές του προσπαθούμε να συνάψουμε σχέσεις, να συμβιώσουμε και να επιβιώσουμε μέσα στις χαρές μας και στις δυσκολίες. Μερικές φορές, ιδίως στις μεγάλες μας χαρές, θαρρείς πως ξεχνάμε από πού ήρθαμε και προς τα πού βαδίζουμε. Η αίσθηση πως η ζωή είναι αστείρευτη μάς κατακλύζει και μας συνεπαίρνει.

Εκείνες τις στιγμές γινόμαστε όντα μικροπρεπή κι επιπόλαια. Οι σκέψεις μας γρήγορα μετατρέπονται σε δηλώσεις που συχνά προκαλούν σύγχυση και καυγάδες με τους γύρω οι οποίοι παραδόξως (!) έχουν αντίθετη άποψη από την ολόσωστη (!) δική μας. Δίχως ενοχές οι βαρύγδουπες απόψεις μας ρέουν από τα χείλη μας χωρίς γυρισμό.

Κάποιοι από εμάς μαθαίνουμε να καταλαβαίνουμε πως οι άνθρωποι γύρω ή πιο μακριά μας, ίσως να έχουν μια διαφορετική σκέψη από τη δική μας, η οποία όντως είναι μία διαφορετική αλήθεια ακόμη κι αν εμείς από την οπτική μας δεν τη βλέπουμε. Ίσως να μην κατανοούμε την αλήθεια τους μα καταλαβαίνουμε την περίπτωση να έχει μια αλλιώτικη ισχύ. Ευδαίμων όποιος φτάσει σε αυτό το εξελικτικό επίπεδο.

Από την άλλη, κάποιοι από εμάς δεν μπορούν να δεχτούν την ύπαρξη μίας άλλης οπτικής που αποκρύπτεται από τα μάτια μας εξαιτίας της αλαζονείας και του εγωισμού που αποτελούν βασικά όπλα για να πορευτεί κανείς στην κοινωνία που με τόση προσοχή έχουμε δημιουργήσει! Αναπτυσσόμαστε διαμελισμένοι και νιώθουμε αρτιμελείς, βαδίζουμε μέσα σε μονοπάτια απόλυτης ημιμάθειας κι αισθανόμαστε ειδήμονες σε όλους τους τομείς.

Η μεγαλύτερη όμως ύβρις μας είναι ότι δηλώνουμε μόνοι κι αυτάρκεις. Εμείς! Τα μικροπρεπή κι επιπόλαια όντα που δημιουργηθήκαμε με τόση αγάπη, χάσαμε τον προσανατολισμό μας. Εξίσου ανίδεοι με εκείνους που πιστεύουν στην υπερδύναμή τους είναι κι όσοι εναποθέτουν τα όπλα εις το όνομα του Θεού ή της μοίρας ή των καιρών κι αρνούνται κάθε προσπάθεια υποθέτοντας πως το μέλλον τους έχει ήδη γραφτεί.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που τόσο εγωιστικά δηλώνουν πως δεν πιστεύουν πουθενά μα κι εκείνους που ξεχνούν την ελευθερία της βούλησης που τους έχει δοθεί.

«Τί νέοι ποὺ φτάσαμεν ἐδῶ»

Κ. Καρυωτάκης

Είναι κάτι στιγμές ανεπανάληπτες. Προσωρινή συσσωρευμένη ευτυχία που από κάπου σου χρωστάει η ζωή. Ανεπάντεχα συναισθήματα που πάντα μοιάζουν πρωτόγνωρα. Άνθρωποι μοναδικοί που σκορπούν τους μήνες που σας χωρίζουν και κάθε φορά η αγκαλιά τους είναι μεγαλύτερη. Έμοιαζε σα να μην πέρασε καιρός μα η καθημερινότητά μου θα ήταν ομορφότερη αν βρισκόμασταν πιο κοντά.

Ψυχές που σε γεμίζουν ενέργεια την οποία δεν καταλαβαίνεις από πού την αντλούν. Άνθρωποι με άδολη καλοσύνη που στο χαμόγελό τους κρύβεται όλη τους η ανιδιοτέλεια. Βλέμματα που βυθίζονται στο δικό σου και μαρτυρούν ειλικρινή αγάπη, σε έναν κόσμο που σπάνια κοιταζόμαστε στα μάτια. Αγκαλιές που σου μεταδίδουν δύναμη, σε μια εποχή που η ελπίδα καταρρακώθηκε. Στις μέρες που όλοι ψάχνουν διέξοδα μα συναντούν μονάχα αδιέξοδα και μονόδρομους. Τα χρόνια περνούν δίχως προοπτικές, με τα χαρτιά μας τακτοποιημένα και κορνιζαρισμένα να μας θυμίζουν τις αισιόδοξες μέρες που νιώθαμε πως ο κόσμος θα μας ανήκει. Οι νύχτες μας γεννούν ιδέες που τα πρωινά ξεψυχούν στην πεζή πραγματικότητα όπου χάνουμε τον εαυτό μας. Η αίσθηση της αποξένωσης από τους γύρω σε κυριεύει καθώς επιθυμείς όλο και περισσότερο να ακούς τις σκέψεις σου, να καταλήξεις στα θέλω σου.

Σε εκείνα τα θέλω που δεν ξεχνάς μέσα στις δυσκολίες, εκείνα που σε καταδιώκουν καθώς δεν αντέχεις να τα απορρίψεις. Τα όνειρά σου που οι φωνές της εποχής σε πιέζουν να τα παρατήσεις και να στραφείς σε άλλες λύσεις. Τις αναζητάς κι εκείνες, μα νιώθεις ένοχος, προδότης των στόχων σου. Μπερδεύεσαι, εγκλωβίζεσαι, ξεχνάς κι έπειτα θλίβεσαι αφού δεν έχεις ενέργεια ούτε για να εξοργιστείς. Συμβιβάζεσαι με τα λίγα και νιώθεις αχάριστος όταν αποζητάς όσα σου αξίζουν, εκείνα που σου είχες υποσχεθεί. Το μέλλον σου δε διαγράφεται πια, τα όνειρα παγώνουν κι ελπίζεις ότι αυτό θα είναι προσωρινό. Και το προσωρινό μονιμοποιείται. Κι ο συμβιβασμός συνηθίζεται.
Πώς να πιστέψεις όμως σε όλα αυτά και πώς να αφεθείς όταν είσαι τόσο νέος;

"Don't wanna close my eyes

I don't wanna fall asleep

'Cause I'd miss you, baby

And I don't wanna miss a thing"

Δίνουμε Πανελλαδικές!

Δώσαμε Έκθεση!
Θυμάμαι τους καθηγητές να λένε ότι κάθε φορά που οι μαθητές τους δίνουν Πανελλαδικές είναι σα να ξαναγράφουν οι ίδιοι. Βέβαια όταν είσαι γ' λυκείου δεν το καταλαβαίνεις αυτό γιατί θεωρείς πως είσαι μόνος, όσο κι αν σε υποστηρίζουν.

Τώρα που κι εγώ έχω ένα μαθητή στη γ' λυκείου -τον πιο αγαπημένο μου για φέτος- νιώθω αν όχι την ίδια αγωνία τότε παρόμοια με εκείνη που είχα όταν έγραφα κι εγώ. Δώσαμε Έκθεση και τώρα αναμένουμε τα αποτελέσματα. Περίμενα τη δημοσίευση των θεμάτων κι ευχόμουν να μην αγχωθεί, να μη θολώσει. Όταν πια βγήκαν τα θέματα άρχισα να αγωνιώ για τα τυχόν λάθη που θα μπορούσε να κάνει γνωρίζοντας τις αδυναμίες του. Από την άλλη χαμογελούσα στη σκέψη ότι αυτό το είπαμε κι εκείνο το είχαμε τονίσει. Κατέληγα πάντα με ένα «μακάρι να γράψει!».

Είναι μοναδική εμπειρία να δίνει ο μαθητής σου εξετάσεις, τουλάχιστον για μένα που ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Ύστερα από το τελευταίο μας μάθημα ένιωσα ένα παράξενο κενό.
Ξεχώρισα αυτό το παιδί γιατί είχε την ικανότητα να με κοιτάζει μέσα στα μάτια ακόμη κι αν είχε περάσει την πιο δύσκολη μέρα. Συχνά μου άνοιγε την ψυχή του κι εγώ χαιρόμουν να ακούω τις σκέψεις, τα όνειρα, τους προβληματισμούς του και καμιά φορά να του λέω τη γνώμη μου. Ωστόσο, δε μπορώ να πω ότι ήταν ο πιο επιμελής μαθητής που είχα αλλά ύστερα από μια κουβέντα που κάναμε τον είδα να προσπαθεί τη στιγμή που οι υπόλοιποι αποφάσισαν να τα παρατήσουν. Η χημεία μας ευδοκίμησε.

Το πιο όμορφο όμως της όλης υπόθεσης είναι πως τα μαθήματα έγιναν σε εθελοντικό πλαίσιο και δεν ένιωσα στιγμή δείγμα αχαριστίας από το συγκεκριμένο παιδί. Του αξίζουν τα καλύτερα και θα τα καταφέρει γιατί έχω πίστη στην ψυχική του δύναμη κι ευαισθησία.

Ανιδιοτελείς Άνθρωποι

«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ,

όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου

που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου.

Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ

γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω.»

Γ. Ρίτσος

Συναντάω Ανθρώπους. Εκεί που καμιά φορά απελπίζομαι και χάνω την εμπιστοσύνη μου στην ύπαρξη τέτοιων Ανθρώπων, εκείνοι εισέρχονται με καλοσυνάτο θράσος στη ζωή μου. 

Με το μεγαλείο της ψυχής τους φωτίζουν τον δρόμο μου. Είναι συγκινητικό αν σκεφτείς πόση ανιδιοτέλεια ξεχειλίζουν κι έπειτα είναι παρηγορητικό να σκέφτεσαι πως ανάμεσα στο πλήθος «που τους ρημάζει η τρομερή ευκολία»  εκείνοι αποτελούν παραδείγματα για όλους μας.

Εν τέλει, ο εθελοντισμός δεν είναι τι προσφέρεις αλλά τι λαμβάνεις. Κι αλήθεια τα δώρα είναι πολλά κι ανεκτίμητα! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Ανθρώπους που οργάνωσαν το συγκεκριμένο εγχείρημα και που είχα την τιμή να μπω στην «οικογένεια» αυτή η οποία μου δίδαξε πολλά περισσότερα από όσα νόμιζα. Επιπλέον νιώθω ειλικρινή θαυμασμό απέναντί τους διότι συνεχίζουν με ταπεινοφροσύνη  τις ποικίλες δράσεις τους δίχως καμία χρηματική ενίσχυση από πολιτικές ή άλλες ομάδες. 

Μόλις διαπίστωσα πως είναι λίγες οι λέξεις για να περιγράψω το φως που αντίκριζα όλη τη χρονιά στο βλέμμα τους και που με γέμιζε με θάρρος κι αλήθεια.

Οι γάμοι του ουρανού και της κόλασης

«Η Αντίθεση είναι η αληθινή Φιλία.»

W. Blake

Ο Επίκουρος ή κατά κόσμον Βαγγέλης είναι ο «Άγιος Βασίλης» των βιβλίων. Συχνά μέσω του blog του ανακοινώνει ότι στο τάδε μέρος θα αφήσει κάποια βιβλία κι όποιος θέλει μπορεί να περάσει να τα ξεφυλλίσει, να τα πάρει, να τα κρατήσει ή να τα δώσει με τη σειρά του σε άλλους. Εξάλλου αυτή είναι η λογική του BookCrossing.
Η αλήθεια είναι πως μόνο σκόρπιες πληροφορίες είχα για το σχετικό «κίνημα». Όταν ο Βαγγέλης πρότεινε να μου στείλει κάποιο βιβλίο ξαφνιάστηκα. Έπειτα στάθηκα αναποφάσιστη καθώς είμαι καχύποπτη για τις επαφές μέσω διαδικτύου. Τέλος πείστηκα αφού ζήτησα και τη συμβουλή ενός καλού φίλου που ξέρει από αυτά

Όταν το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου ήμουν ενθουσιασμένη. Όχι τόσο για το όμορφο δώρο όσο για την ανιδιοτέλεια που υπάρχει ακόμη σε μερικούς ανθρώπους. Ακόμη αναρωτιέμαι πώς κάποιοι διατηρούν την ψυχή τους σε μια τέτοια εποχή όπου κυριαρχούν πολλά σκοτάδια στοιβαγμένα. Αν σκεφτεί κανείς πόσο δύσκολα αποχωριζόμαστε τα πράγματά μας θα καταλάβει πόσο σημαντική ήταν η κίνηση του Βαγγέλη.

Προσωπικά, αν εξαιρέσω τα βιβλία που έχω χαρίσει στη βιβλιοθήκη του σχολείου κάποτε ή της πόλης πρόσφατα, σπάνια με θυμάμαι να χαρίζω ένα δικό μου βιβλίο σε κάποιον φίλο (σε άγνωστο δεν τίθεται θέμα). Αντίθετα, έχω δωρίσει πολλά καινούργια βιβλία. Επίσης, έχω δανείσει αρκετά με την ίδια πάντοτε αγωνία αν θα τα φροντίζει κι αν θα τα επιστρέψει. Η αδυναμία μου στα βιβλία καταντά εμμονική. Θεωρώ πως μπορώ να μοιραστώ όλα μου σχεδόν τα πράγματα με φίλους (μην ξεχνάτε πως έχω  δίδυμο αδερφό οπότε έχω μάθει να δίνω) εκτός από τα αγαπημένα μου βιβλία και τον υπολογιστή μου (εκτός αν τα έδινα στον Δίδυμο :D ). Πριν βιαστείτε να με κατακρίνετε, παραδέχομαι πως είμαι αδικαιολόγητη.
 ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ: Η εικόνα των βιβλίων μου μέσα σε κουτιά το προηγούμενο καλοκαίρι της μετακόμισης μετά το τέλος των σπουδών, μου προκαλεί ακόμη πόνο στην ψυχή. Ευτυχώς όλα έφτασαν υγιή (!)

Ωστόσο, μετά από αυτή την κίνηση έχω βάλει κάτω την κοσμοθεωρία μου περί βιβλίων και προσπαθώ να την αναθεωρήσω. Είναι δύσκολο! Το παράδειγμα όμως του Βαγγέλη είναι αξιοζήλευτο κι άξιο προς μίμηση. Βαγγέλη ομολογώ δημόσια πως δε θα χαρίσω αυτό το βιβλίο αλλού γιατί θέλω να έχω κάτι να θυμάμαι από αυτή την πρώτη κίνηση. Ωστόσο, θα διαλέξω ένα από τα δικά μου, που είναι ακόμη πιο δύσκολο για μένα, και θα το χαρίσω σε κάποιον που θα το προσέχει και θα το φροντίζει. Εξάλλου τα βιβλία αναπνέουν. Στις σελίδες τους κρύβουν τις ανάσες όσων τα διάβασαν, όσων τα ξεφύλλισαν, εκείνων που τα επιμελήθηκαν κι αυτών που τα έγραψαν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ!

ΥΓ: Δε θέλησα να αναφερθώ στο όμορφο περιεχόμενο του βιβλίου γιατί ο σκοπός μου ήταν τα εστιάσω στην κίνηση.
ΥΓ2: Άραγε η νοοτροπία μας θα μας επέτρεπε μια (για αρχή) μικρή βιβλιοθήκη σαν της εικόνας σε κάθε πόλη;