Καλή χρονιά!!

Προσπαθούσα να βρω χρόνο για να κάνω μια ανάρτηση διότι εν μέσω εργασιών και εξεταστικής για το μεταπτυχιακό τα πράγματα ήταν δύσκολα καθώς η έμπνευση κι η όρεξη με είχαν εγκαταλείψει. Έπειτα, αυτά τελείωσαν μα ακόμη προσπαθούσα να γράψω κάτι όμορφο, κάτι που μου δίδαξε το προηγούμενο έτος ή αυτό κατά την είσοδό του.
Ο νέος χρόνος με βρήκε με ανοιχτούς λογαριασμούς με τον προηγούμενο καθώς δε θέλησα να τους κλείσω. Οι φωνές γύρω μου -ίσως και μέσα μου κάποιες στιγμές- φωνάζουν πως πρέπει να κλείσουν. Μα εγώ γνωρίζω καλύτερα. Κι αν το ένστικτό μου αποδεχτεί λαθεμένο τουλάχιστον θα μπορέσω να με κατηγορήσω κι έπειτα να με συγχωρέσω. Έτσι συμβαίνει με τον εαυτό μας, εύκολα του αποσύρουμε τις κατηγορίες μα δε συμβαίνει το ίδιο και με τους γύρω μας! Κι οι φωνές αλλάζουν, διαφοροποιούνται και συχνά διχάζονται. Δεν τις κατακρίνω όμως, αφού ο καθένας συμβουλεύει ανάλογα με τις εμπειρίες και τις πεποιθήσεις του. Το ζήτημα είναι να ακούς, να προβληματίζεσαι, να μεταβάλεσαι όταν χρειαστεί αλλά να μη χάνεις τις δικές σου σταθερές.

Επομένως η φετινή μου ευχή θα είναι να ακολουθούμε το ένστικτό μας που για μένα αποτελεί ένα μείγμα συναισθήματος και λογικής. Το ένστικτο κατά την αντίληψή μου έχει, θέτει και τηρεί τα όρια. Μερικές φορές τα υπερβαίνει μα εύκολα εξισορροπείται.
Αυτή την ευχή μου θα τη συνοδέψω επίσης από ευχές για υγεία κι ευτυχισμένες στιγμές!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ


ΥΓ: Οι εκλογές δε θα σχολιαστούν -στην παρούσα ανάρτηση τουλάχιστον-, αν κι έχω κάνει αμέτρητες συζητήσεις με φίλους και συγγενείς όλες αυτές τις μέρες κι έπονται ακόμη περισσότερες. Είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα συζήτησης όταν οι συνομιλητές αντιλαμβάνονται τις τυχόν διαφορετικές απόψεις κι εκθέτουν με ευγένεια τις δικές τους. Έτσι κατανοείς τη σκέψη και την οπτική των άλλων, ακόμη κι αν συχνά δε συμφωνείς μα προβληματίζεσαι, κρίνεις κι αναθεωρείς.

Θέλοντας και μη

«η πραγματικότητα είναι κάτι το δευτερεύον 

που διέκοψε για λίγο τα μεγάλα μας σχέδια»

Τ. Λειβαδίτης

Οι περισσότεροι στην ηλικία μας δεν εργάζονται και ελάχιστοι είναι αυτοί που ασχολούνται με αυτό που τους εκφράζει. Είχαμε ακούσει όσο ήμασταν αρκετά προφυλαγμένοι στη «φωλιά» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ότι δε θα ήταν εύκολο μα δε φανταζόμασταν το βαθμό δυσκολίας. Θεωρώ πως ακόμη δεν τον έχουμε συνειδητοποιήσει έτσι όπως ονειρευόμαστε ακόμη με αφέλεια σύμφωνα με τους πολλούς.

Όσοι λοιπόν, δεν εργάζονται ή δεν απασχολούνται στα πεντάμηνα προγράμματα του ΟΑΕΔ που παρατείνουν τη ψευδαίσθηση της μη ανεργίας τους, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτό τον κενό χρόνο συγκεντρώνοντας διάφορα πτυχία και διπλώματα τα οποία ίσως τους φανούν χρήσιμα για το επαγγελματικό τους μέλλον ή για κάποιο πιθανό μεταπτυχιακό. Έτσι αρκετοί είναι αυτοί που γυρνάνε στα θρανία για να αποκτήσουν πιστοποιητικά ξένων γλωσσών, υπολογιστών κι ό,τι άλλο μπορεί να ανυψώσει λίγο το βιογραφικό τους.
Γενικότερα πάντως, είναι διάχυτη η αίσθηση ότι γεμίζουμε τον χρόνο με πράγματα κενά που δε μας εκφράζουν απόλυτα. Αυτό που με παρηγορεί εμένα είναι να σκέφτομαι πως όλα αυτά είναι προσωρινά ή γέφυρες για κάτι καλύτερο και να αγνοώ το ρητό που αναφέρεται στη μονιμότητα του προσωρινού.

Παράλληλα προσπαθούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον. Νιώθω ότι βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο που ήμασταν όταν ήταν να επιλέξουμε κατεύθυνση στη Β' λυκείου. Είναι ανάγκη να επιλέξουμε ψύχραιμα τις οδούς που μας ανοίγονται μέσα σε αυτές τις ταραγμένες εποχές. Τώρα που το σκέφτομαι τα πράγματα είναι χειρότερα από ό,τι ήταν στο Λύκειο. Το δικό μου δίλημμα είναι γνωστό. Προχωράμε για κάτι περισσότερο ή παραμένουμε εδώ και πολεμάμε να μη βαλτώσουμε. Σίγουρα σύμφωνα με τις επιθυμίες μου κλίνω προς το πρώτο μα δυστυχώς δεν εξαρτάται η επιλογή μόνο από το τι θέλω καθώς οι παράγοντες είναι πολλοί.

Προφανώς και η απογοήτευση είναι μεγάλη στους γύρω. Ωστόσο, δε νομίζω ότι θα ωφελούσε να τα παρατήσουμε. Προς το παρόν δε νιώθω ιδιαίτερα τη θλίψη που κυριεύει την εποχή μας με εξαίρεση ορισμένες μέρες. Ίσως γιατί έχω μια έμφυτη τάση προς την αισιοδοξία ακόμη κι αν κάποτε με καταβάλλει ένας μικρός πανικός! Εξάλλου έχω μια βαθμολογία που περιμένω να βγει κι ευελπιστώ να έχω περάσει καθώς κι ένα πτυχίο ή μάλλον μια βεβαίωση αποφοίτησης αφού όπως προβλέπεται η ορκωμοσία θα αργήσει. Όταν λοιπόν συμβούν αυτά ξέρω πως θα ανοίξουν και για μένα διάπλατα οι πόρτες του ΟΑΕΔ κι αν είμαι τυχερή θα με εντάξουν σε κάποιο πρόγραμμα. Επειδή βεβαίως έχω την εμμονή να πιστεύω στα όνειρά μου και είμαι ένα επιπόλαιο αφελές παιδί μόλις πάρω τη βεβαίωση έχω κατά νου ένα άλλο μέρος στο οποίο θα πάω πρωτίστως.

Ψάχνοντας αγωνιωδώς καθημερινά να επισημάνω τα καλά της όλης κατάστασης βρίσκω ότι ανάμεσά τους συγκαταλέγονται ο χρόνος που έχω για τρέξιμο ειδικά τώρα που έρχεται χειμώνα, ο χρόνος που μπορώ να αφιερώσω στο διάβασμα των μεγάλων κλασικών Ευρωπαίων λογοτεχνών που τους είχα παραγκωνίσει για χάρη των Ελλήνων αλλά και στη μελέτη μαθημάτων για να μη χαθεί η επαφή με το αντικείμενο, χρόνος για να δω ολόκληρη τη σειρά "Dr. House" στο διαδίκτυο (δε θέλω αρνητικά σχόλια) και εν τέλει ο χρόνος για εθελοντισμό.

Τέλος, θα αναφερθώ στο απολύτως αποτυχημένο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι πολλοί για να μας εμψυχώσουν και το οποίο λέει πως όλοι βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση. Δε νομίζω ότι είμαι παράλογη όταν δε νιώθω να παρηγορούμαι από την ανεργία των διπλανών μου. Προφανώς και σέβομαι την όλη καλή διάθεση κάποιου για να πει κάτι τονωτικό ωστόσο το συγκεκριμένο επιχείρημα δε δουλεύει σε μένα.

Καλή εβδομάδα και υπομονή!

Τι Δ Ε Ν καταλαβαίνεις;

«Και τα λοιπά και τα λοιπά

λαμπρά ταιριάζουν όλα.»

Κ.Π Καβάφης

Διαβάζω σε μια ανεπίσημη «ομάδα» του Τμήματός μας στο facebook η οποία έχει δημιουργηθεί από φοιτητές (σίγουρα υπάρχει μία και για το δικό σας!). Διαβάζω και δεν καταλαβαίνω τι δεν καταλαβαίνουν(!) ορισμένοι.
Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο, σε μια αγχωτική εποχή. Είδαμε την εξεταστική μας να διακόπτεται. Είδαμε τη λειτουργία του Ιδρύματος να αναστέλλεται. Περιμένουμε το νέο πρόγραμμα για να εξεταστούμε σε όσα μαθήματα χάθηκαν. Άλλοι αναμένουν πτυχίο κι άλλοι το νέο ακαδημαϊκό έτος. Άλλοι δε διαμένουν πια στην όμορφη πόλη.
Προσωπικά να αναφέρω ότι δε μιλάω για όσα έπονται εκ του ασφαλούς αφού κι εγώ περιμένω το νέο πρόγραμμα με αγωνία και μια ορκωμοσία που όλο και απομακρύνεται.

Βέβαια, η κατάσταση ήταν τέτοια από την πρώτη στιγμή που αν και μη ούσα μέσα στα πράγματα, αντιλήφθηκα ότι ακόμη και για τους καθηγητές η ενημέρωση ήταν ελλιπής. Αρχικά, οι ενδιαφερόμενοι έστειλαν μέιλς (και γω ανάμεσά τους) στους καθηγητές των οποίων τα μαθήματα χρωστούσαν διότι από τις ανακοινώσεις δεν προέκυπτε εάν η εξεταστική θα έπαιρνε παράταση. Κάποιοι καθηγητές απάντησαν έγκαιρα και άμεσα μια και δυο και τρεις και χίλιες τρεις φορές σε όσους φοιτητές τους έστειλαν αγωνιώντας. Και μπράβο τους! (Ας μην αναφερθώ σε όσους δεν απάντησαν).
Η κάθε απάντηση λοιπόν, τις περισσότερες φορές έβλεπα πως δημοσιευόταν στη συγκεκριμένη ομάδα από κάποιον φοιτητή με σκοπό να ενημερωθούμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Και κάπου εδώ αρχίζει το χάος!

Έχοντας ένα μοναδικό ταλέντο σε αυτή τη χώρα αντί να μπούνε τα πράγματα σε μια σειρά όλα άρχισαν να διεστραβλώνονται. Κατάρες κατά των καθηγητών ενώ οι άνθρωποι απαντούσαν παραπάνω από μια φορά στο ίδιο άτομο για το ίδιο θέμα. Νέες αναρτήσεις ερωτήσεων στην ομάδα που όμως μόλις είχαν απαντηθεί λίγο παρακάτω. Ρεσιτάλ «ρητόρων» που εξάπλωναν τις κάθε λογής υποθέσεις. Επιπλέον, σα να μην έφταναν όλα αυτά άρχισε να αναπτύσσεται μια εξαιρετική ικανότητα παραπληροφόρησης και κινδυνολογίας από τους περισσότερους. Αρωγοί αυτών σε αυτό το δύσκολο έργο ήταν τα διάφορα παρακμιακά sites που ενημέρωναν πως το Πανεπιστήμιό μας θα παρέμεινε κλειστό για πάντα και πως οι φοιτητές θα μεταφέρονταν σε άλλα της αρεσκείας τους(!!!) «και άλλα παρόμοια ηχηρά».

Αρκετοί από εμάς έχουμε παρενέβη ουκ ολίγες φορές (και μας έχει πάρει η μπάλα κατά το κοινώς λεγόμενο) όχι τόσο για να καθησυχάσουμε τους συμφοιτητές μας όσο για να αποτυπώσουμε μια διαφορετική οπτική. Υποθέτω πως θα ήταν ωφέλιμο να βάζουμε το μυαλό μας να σκεφτεί αφού το κουβαλάμε που το κουβαλάμε! Δε θεωρώ πως έχω κανένα δικαίωμα να κάνω μαθήματα περί κριτικής σκέψης διότι είμαι της γνώμης πως έχουμε υποχρέωση να μην πιστεύουμε ό,τι ακούμε ή διαβάζουμε. Ειδικά εμείς οι νέοι που υποτίθεται πως έχουμε όραμα να αλλάξουμε τον κόσμο (κι ας μην το ομολογούμε) από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Κάποτε αγανακτούσα με τέτοιες συμπεριφορές μα τώρα βλέπω πως το πρόβλημα είναι αρκετές φορές συνολικό και απελπίζομαι.
Επίσης, είναι αυτή η άκριτη αντίδραση σε ό,τι διαφορετικό των πιστεύω μας που με ενοχλεί. Ο Σεφέρης κάπου λέει ότι η Ελλάδα είναι χώρα παράλληλων μονολόγων. Τι θλιβερή διαπίστωση!

Εν τέλει, κάποιοι καθηγητές έφτασαν σε τέτοιο σημείο που ανακοίνωσαν ότι δεν αντέχουν να δέχονται τόσα πολλά μέιλς καθημερινώς και να απαντούν στα ίδια ή σε πράγματα για τα οποία μπορούμε να ενημερωνόμαστε από τη σελίδα του Πανεπιστημίου και του Τμήματος.
Αν σκεφτόμασταν με λίγη περισσότερη ψυχραιμία θα αντιλαμβανόμασταν πως οι άνθρωποι έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους διότι αυτό συμβαίνει εδώ και ένα μήνα ενώ έχουν από νωρίς εκφράσει πως ούτε αυτοί γνωρίζουν κάτι περισσότερο. Βεβαίως ως γνωστόν είναι πιο εύκολο να κατηγορείς παρά να σκέφτεσαι και να κρίνεις.

Κάποτε θεωρούσα αυτονόητο πως για μια σχολή όπως η δική μου στην οποία καλούμαστε να διαβάσουμε τόσους διαφορετικούς συγγραφείς και απόψεις, τόσα κείμενα και κριτικές θα ήταν πιο εύκολο να κατανοήσουμε και να φέρουμε εις πέρας τα προβλήματα που θα συναντούσαμε καθημερινά. Αναθεωρώ. Δυστυχώς διαπιστώνω πως οι περισσότεροι αδιαφορούν γι' αυτό το πολύτιμο εφόδιο που μας προσφέρεται και είναι κρίμα.



ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!

(Αντι)φασιστικές εκδηλώσεις

«ἐκεῖ ποὺ ἀναλογίζεσαι ἂν μπορεῖς ἀκόμα ν’ ἀπευθύνεσαι

σὲ ὅσους ἀπορρίπτουν πρὶν κὰν ἀκούσουνε τὰ λόγια σου

νὰ μὴν σιωπᾶς μπροστὰ σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν θέλουνε νὰ ξέρουν»

Τ. Πατρίκιος

Τώρα που όλοι (;) ανακάλυψαν τι είδους «κόμμα» είναι η Χρυσή Αυγή, ξημέρωσε νέα εποχή για την Ελλάδα. Τώρα που οι εκπρόσωποι ενός «κόμματος» θα τιμωρηθούν (;) μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι και να συνεχίσουμε να ζούμε δημοκρατικά σε μια νέα κοινωνία.
Προφανώς και δεν αντιτίθεμαι σε όσα άξιζε να υποστεί η Χ.Α μα κι αυτό το ανακαλύψαμε λίγο αργά. Σοβαρά τώρα. Έπρεπε να γίνει άλλος ένας φόνος ή να αποκαλυφθούν τα οικονομικά του Μιχαλολιάκου για να καταλάβει ο κοινός λογικός άνθρωπος τι συμβαίνει; ή μήπως ήταν δύσκολο να μαντέψει κανείς την κατεύθυνση της κατρακύλας;

Αυτό που με προβληματίζει και θεωρώ ότι προσβάλει τη νοημοσύνη μας είναι ότι οι δημοσιογράφοι παρουσιάζονται άξαφνα σα σωσίες. Κάθε βράδυ έχουν κι άλλο ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ με το οποίο μας φανερώνουν τις κρυφές πλευρές της οργάνωσης. Κάθε βράδυ άλλο ένα μετανοημένο θύμα θα περιγράψει τις εμπειρίες του και οι σωσίες θα του παρέχουν το συγχωροχάρτι.

Παρ' όλα αυτά χρωστάμε μεγάλη ευγνωμοσύνη στο κράτος που δίχως διακρίσεις επιβάλει ποινές ακόμη και σε άτομα που ασκούν την εξουσία! Ή μήπως δεν έχουν έτσι τα πράγματα; Ίσως αυτός να είναι ένας καλός τρόπος να συνειδητοποιήσουν και οι τελευταίοι τι εστί Χ.Α μα είναι επίσης κι ένας ακόμη τρόπος να διασπάσουν την προσοχή μας. Εμφανιζόμενοι πια ως σωτήρες θα μπορέσουν να κερδίσουν μια κάποια εμπιστοσύνη για τις επόμενες εκλογές.
Το χείριστο στα παρόντα γεγονότα είναι πως εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα να παρουσιαστούν ως σωτήρες μας, διότι αν αντιλαμβανόμασταν νωρίτερα τι επακολουθεί όταν λαμβάνει εξουσία μια τέτοια οργάνωση, θα γλιτώναμε λίγη από την αξιοπρέπειά μας.

Επιπλέον στο πλαίσιο αυτό, διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα αντιφασιστικές εκδηλώσεις που περιελάμβαναν πορείες, συναυλίες κοκ. Αν έτυχε να παραβρεθείς σε μία από αυτές εύκολα θα ξεχώριζες ότι δεν επρόκειτο για ενιαία προσπάθεια. Κάθε κόμμα, κάθε οργανισμός και κάθε απλός πολίτης ακολουθούσε δική του τακτική. Εκείνοι που πολεμούν εντονότερα τον φασισμό μάλιστα, παρέκκλιναν κάπου κάπου από την πορεία αν τύχαινε να περνούν από κάποια τράπεζα για να εκδικηθούν εις το όνομα των συμπολιτών τους. Άλλοτε πάλι η αντιφασιστική τους δραστηριότητα επεκτείνονταν στο τζάμι κάποιο μαγαζιού ή σε έναν κάδο του Δήμου, αμαυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την όλη προσπάθεια που κάποιοι αφελώς πίστεψαν ότι θα διεξαγόταν ειρηνικά.

Είμαι σε δύσκολη θέση να αποφασίσω αν θα πρέπει λοιπόν να αισθανθώ μεγαλύτερο οίκτο για τους φασίστες ή τους αντιφασίστες. Οίκτο όχι για τις πράξεις τους που ως απλός πολίτης καταδικάζω. Οίκτο γιατί ο καθένας θεωρεί από τη δική του οπτική ότι πράττει το σωστό, πως αυτός ο δρόμος οδηγεί στη λύτρωση, πως η απάντηση στη βία ναι μεν δεν είναι η βία αλλά τη χρησιμοποιούμε όποτε μας συμφέρει. Είναι θλιβερό για μια κοινωνία να εντοπίζει τις ασχήμιες της μα να τις καταπολεμά με λαθεμένο τρόπο.

Η παιδεία που μας παιδεύει

«Εμπρός λοιπόν

Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.»

Οδ. Ελύτης

Σε βωμό θυσιών των πιο μεγάλων μας ονείρων έχει μετατραπεί το εκπαιδευτικό σύστημα σε αυτή τη χώρα. Η έκφραση αλληλεγγύης προς συγκεκριμένη ομάδα παραμερίζει κάθε άλλο δικαίωμα κι αν τύχει να αναρωτηθείς γιατί κανείς δεν υπερασπίζεται τις δικές σου επιθυμίες είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατηγορηθείς για απεργοσπάστης στην καλύτερη, για Χρυσαυγίτης στη χειρότερη.

Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο πως οι ακραίες απόψεις οδηγούν σε ακραίες κινήσεις και εκείνες καταλήγουν σε αδιέξοδο. Ίσως να μην το αντιλαμβανόμαστε αυτό διότι ευθύνεται η άγνοια περί Ιστορίας που διακατέχει το μεγαλύτερο μέρος του λαού. Κάνοντας μια παρέκβαση θα έλεγα πως η σχολική ιστορία μάς διδάσκει τις ηρωικές και ένδοξες μάχες του '21 μα ποτέ δε μας έφτανε ο χρόνος για τις αντιηρωικές και ξεδιάντροπες καταλήξεις του εμφυλίου. Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί τι θα μας προσέφερε λίγη ακόμη παπαγαλία, γνωρίζοντας ταυτόχρονα την προκατάληψη που παράλογα επικρατεί στη χώρα μας, εις βάρος των ανθρωπιστικών σπουδών . Αν το σκεφτούμε λίγο πιο ψύχραιμα εύκολα κατανοούμε πως αν αλλάξει το όλο σκεπτικό στη διδασκαλία κυρίως των θεωρητικών μαθημάτων θα μπορέσουμε εν τέλει να χρησιμοποιήσουμε δεόντως το παρελθόν, ως παράδειγμα λοιπόν, και παράλληλα σε μεγάλο βαθμό να αναπτύσσουμε την κριτική σκέψη και να τη χρησιμοποιούμε καταλλήλως στην καθημερινότητά μας.

Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να παραλείψω την εντύπωση που μου έκανε η σημερινή κίνηση ενός καθηγητή που εισέπραξε συγχαρητήρια από το φοιτητικό κοινό μα και αρνητικές κριτικές από τους ορμητικούς επαναστάτες. Αποφάσισε να μην απεργήσει και είχε το θράσος να το δηλώσει! Ανάμεσα στα άλλα αναφέρει πως το να καταστρέψει την εξεταστική δεν αποτελεί το μόνο μέσο αντίδρασης κατά των απολυταρχικών αποφάσεων. Ασύλληπτο! Διότι η λογική της σημερινής κοινωνίας που ο πολιτισμός και η αλληλεγγύη ξεχειλίζουν, υπαγορεύει ότι είναι αδιανόητο ως και εξωφρενικό κάποιος εκπαιδευτικός να ενδιαφερθεί και για τους φοιτητές του και τις οικογένειες αυτών! Μου είναι αδύνατον να σκεφτώ μια λέξη που να εκφράζει τον θαυμασμό μου για αυτή του την κίνηση που ίσως να μη μοιάζει σημαντική στους πολλούς όμως εγώ που βρίσκομαι μέσα στον χορό, συγκινούμαι από αυτή την κίνηση κι ας μην πρόκειται για δικό μου μάθημα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της βεβιασμένης κατάκρισης, αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια ελπίδα να επιτευχθεί πρόοδος. Σε μια χώρα που άπαξ και δηλώσεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου σημαίνει πως εντάσσεσαι απροκάλυπτα με τη μεριά της χρυσής αυγής και αποκτάς τη φήμη του ρατσιστή και του φασίστα ενώ αν εντοπίσεις και αντιδράσεις απέναντι στα κακώς κείμενα χαρακτηρίζεσαι επαναστάτης και περνάς στην όχθη μιας κάποιας αριστεράς. Διότι ως γνωστόν είναι εξωλογικό να κρίνει κανείς μόνος του, ερήμην κομματικής ιδεολογίας, τα καλά και τα κακά της κοινωνίας.
Είναι θλιβερό που το σύνολο των νέων της δικής μου ηλικίας δεν εκφράζεται από τους εκπροσώπους μας μα είναι ακόμη θλιβερότερο που ανάμεσά μας υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν ακραίες θέσεις τους οποίους εντάσσω στην ίδια απαξιωτική μοίρα με όσους παρακινούνται στο να ακολουθήσουν μια ιδέα ανάλογα με το «βόλεμα» που τους τάζουν.

Φαύλος κύκλος; σαν αυτόν για τον οποίο κάνουν λόγο οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιώντας επιτηδευμένα βαρύγδουπες λέξεις για να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στην κινδυνολογία;
Ή απλώς μια ύφεση (λέξη που χρησιμοποιείται από τους σημερινούς ρήτορες με αρμόζον ύφος!) που υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον;
΄Όπως κι αν είναι ή φαίνονται τα πράγματα η ευθύνη των πράξεών μας δε θα έπρεπε να μας φοβίζει.

Παρ' όλα αυτά οι άνθρωποι έχουν ήδη σχηματίσει μια παράδοξη εικόνα για όσους μιλούν ακόμη για τα όνειρά τους, για εκείνους που σχεδιάζουν το μέλλον πασαλειμμένοι με χρώματα. Οι γύρω μας είναι απογοητευμένοι και συχνά δε συγχωρούν τη χαρά των άλλων. Εν τέλει, αυτό θεωρώ πως είναι το πιο απελπιστικό μέσα σε αυτή την ηθική κρίση που βιώνουμε, το να μην μπορείς δηλαδή να συζητήσεις για τους στόχους που θα ήθελες να θέσεις, για τις ελπίδες και τα όνειρά σου, φοβούμενος μήπως οι άλλοι σου τα μολύνουν με την απαισιοδοξία τους.

Καταληκτικά, νιώθω πως πάντα θα καταλήγω στο ίδιο κοινότοπο συμπέρασμα: Όλα είναι θέμα Παιδείας. Παιδεία που καλλιεργείται μέσω της εκπαίδευσης, των θεσμών, της οικογένειας, των προτύπων, της προσωπικής μας προσπάθειας. Οπότε υποθέτω, πως αυτή είναι μια καλή αφετηρία για όσους επιδιώκουν μια κάποια ανάπτυξη όχι απλά της χώρας αλλά του έθνους.

"Maybe we'll turn it all around
'Cause it's not too late
It's never too late"

Αντί προλόγου...

«Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται»

Οδ. Ελύτης

Δε σχεδίαζα να αλλάξω μπλογκ, εξάλλου το αγαπούσα το άλλο. Ωστόσο, ήταν μια απόφαση που πάρθηκε για διάφορους λόγους. Πολλοί αλλάζουν μπλογκ όταν κλείνει ένας κύκλος στη ζωή τους. Αντιθέτως εγώ βιάστηκα να ανοίξω αυτό το μπλογκ πριν κλείσει ένας ακόμη κύκλος. Μιλάω βεβαίως γι' αυτόν της φοιτητικής μου ζωής.
Παρ' όλα αυτά οι συστάσεις νομίζω είναι περιττές γιατί οι παλιοί μου φίλοι με ξέρετε και οι καινούριοι θα με μάθετε! Όσοι μάλιστα από τους παλιόφιλους δείτε το μπλογκ μου θα καταλάβετε ότι δεν είναι τρομερές οι αλλαγές (δε θα άλλαζα ούτε τίτλο αλλά είπα να σας ξαφνιάσω με μια συνταρακτική αλλαγή!). Εξάλλου οι ξαφνικές αλλαγές με τρομάζουν και δεν έχω καμία διάθεση να καταπολεμήσω αυτό μου το ελάττωμα (;) .

Δεν περίμενα να ανοίξω την πρώτη μου ανάρτηση με αυτό το θέμα αλλά θα το κάνω μιας και είναι το ζήτημα της ημέρας! Ναι βεβαίως και αναφέρομαι στην ΕΡΤ. Κάτι θα πήρε το αφτί σου, υποθέτω. Αν μου ζητηθεί ποτέ η γνώμη μου πάνω στο θέμα, γιατί ως γνωστόν στη χώρα μας ζητείται η άποψη του κάθε άσχετου, θα έλεγα πως δεν μπορώ να υποστηρίξω απόλυτα καμία πλευρά γιατί είμαι αρκετά καχύποπτη. Ας ξεκαθαρίσω από τώρα πως θλίβομαι για όσους έχασαν τις δουλειές τους και κυρίως για τους απλούς ανθρώπους και όχι για τους αστέρες της κρατικής μας τηλεόρασης. Επίσης, λυπάμαι για το αρχείο της ΕΡΤ που ήταν χρήσιμο.
Επιπλέον, άρχισε μια απίστευτη κινδυνολογία (πρωτοφανής για την Ελλάδα(!)) περί δικαιωμάτων ελευθερίας και περί λογοκρισίας. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πότε η ΕΡΤ ήταν το πιο αξιοκρατικό μέσο για να ενημερωθούμε. Σε προλαβαίνω, αναγνώστη μου, προχωρώντας και στον αντίλογο. Φυσικά και τα υπόλοιπα μέσα επικοινωνίας δε φημίζονται για την αξιοπιστία τους αλλά είναι και ιδιωτικά, που σημαίνει πως δεν τα πληρώνω για να μου προσφέρουν αυτό που ζητάω.

Έπειτα είναι πολλοί εκείνοι που έχουν δεθεί συναισθηματικά με την ΕΡΤ και με το δίκιο τους να αντιδρούν. Επί παραδείγματι, είδα σε ένα άρθρο που έγραφε κάποιος ότι μεγάλωσε με το δεύτερο πρόγραμμα. Τρανταχτό επιχείρημα υπέρ της ΕΡΤ. Δε θα μπω στον κόπο να αναφερθώ σε σχόλιο που ονόμαζε την ΕΡΤ ιδέα.

Για να σοβαρέψω λίγο τα πράγματα. Είμαι υπέρ κάθε παρρησίας όταν αυτή δε χρησιμοποιείται για να δημαγωγήσει τον λαό. Εξάλλου στην εποχή μας ο καθένας μπορεί να γράψει και να πει οτιδήποτε (όπως κάνω και γω αυτή τη στιγμή). Είμαι όμως αρκετά καχύποπτη. Όλες οι πλευρές έχουν μια δόση αλήθειας και πολύ ψέμα. Θεωρώ πως δεν είναι καιρός για απόλυτα και προδικασμένα συμπεράσματα ακόμη κι αν αυτή η επιφύλαξη μοιάζει προδοσία στα αφτιά των ορμητικών επαναστατών μας.
Είναι θλιβερό που έχουμε μάθει να δεχόμαστε και να αποζητάμε το προσωπικό μας "βόλεμα" και να αντιδράμε σε κάθε ξένο.
Όπως και να 'χει, ο χρόνος θα δείξει. Επιτρέψτε μου να τονίσω για άλλη μια φορά πως δε θέλω να πάρω τη θέση κανενός, αφενός γιατί και οι μεν είναι υπεύθυνοι για όσα συνέβαιναν στην ΕΡΤ τόσα χρονιά αλλά μάλλον τους βόλευε αυτό το καθεστώς αφετέρου γιατί και οι δε το επιδίωκαν.
Όσο για τον επαναστατημένο λαό έχω την εξής ερώτηση: Ποιος δε γκρίνιαζε που πλήρωνε κάθε δίμηνο την ΕΡΤ; για να μην επεκταθώ και σε άλλες κατηγορίες κατά της ΕΡΤ από τον σημερινό ξεσηκωμένο λαό. Ξαφνικά βγήκαν στους δρόμους για να υποστηρίξουν τι; Από τη μια να βρίζεις και από την άλλη να συμπονείς.
Όσο για τους κυβερνώντες αναρωτιέμαι πώς τόσα χρόνια δεν πήραν είδηση τι γινόταν μέσα στην  ΕΡΤ. Μάλλον θα ξέχασαν πόσους είχαν "στριμώξει" εκεί μέσα για μερικούς μόνο ψήφους και τους είχαν μετατρέψει σε ένα εντυπωσιακό φερέφωνό τους!

Τέλος, κάποιοι μιλούν για τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε το κλείσιμο της ιστορικής ΕΡΤ. Ξαφνικά, ραγδαία λένε οι πολλοί. Χουντικά, φασιστικά λένε οι κλίνοντας προς αριστερά. Δε διαφωνώ, απλώς δε θυμάμαι να ειδοποίησε και κανείς όταν κόπηκαν οι μισθοί στη μέση ή όταν άλλους τους απέλυαν ούτε και όταν έκλειναν τα εργοστάσια κι έμενε ο κόσμο δίχως δουλειά. Έτσι ξαφνικά, ραγδαία, φασιστικά!

Εν τέλει αυτό είμαστε! Μια χούφτα γεμάτη οξύμωρες και αψυχολόγητες αντιδράσεις. Πώς ύστερα να υποστηρίξεις συγκεκριμένη θέση;


ΥΓ2: Καθόλου δε φανταζόμουν έτσι την πρώτη μου ανάρτηση !

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚΑΚΙ ΜΟΥ :)