Σπιτόγατα

"καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι
καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον."
Τ. Λειβαδίτης

Γυρνώντας από τις διακοπές αποφάσισα ότι για δυο τρεις μέρες θα παρέμενα σπίτι χωρίς να ενημερώσω γνωστούς και φίλους ότι επέστρεψα ώστε να αφιερώσω χρόνο σε μένα. Είχα αποφασίσει να δω ταινίες online όταν ο αδερφός μου θα έλειπε για να μην τον ενοχλώ καθώς θα ασχολείται με την πτυχιακή, θα μαγείρευα (μιας και οι γονείς δε θα ήταν εδώ), θα πήγαινα στο σούπερ μάρκετ για ανεφοδιασμό, θα τελείωνα εκείνο το βιβλίο και θα άρχιζα άλλο, θα έγραφα, θα έβρισκα νέες συνταγές για πίλινγκ προσώπου, θα τακτοποιούσα κάτι τελευταία που είχαν μείνει σε κούτες μετά τη μετακόμιση και θα επέλεγα τις καλύτερες φωτογραφίες για το δωμάτιο. Θα είχα ένα πρόγραμμα γεμάτο που θα το εφάρμοζα με τον εαυτό μου! Και όχι δε με πείραζε καθόλου που δε σχεδίαζα βόλτες με φίλους. Δεν έφταιγε κανείς τους. Απλώς δεν ήθελα να βγω. Δε θα καθόμουν σπίτι να μιζεριάσω αντιθέτως...
Σίγουρα σας έχει τύχει. Εμένα πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό με "έπιασε" το σύνδρομο της σπιτόγατας.
Κι όταν σχεδιάζεις αλλιώς σου έρχονται...

Η μόλυνση στο μάτι μου τύχαινε πρώτη φορά. Ο οφθαλμίατρος είναι ο μόνος γιατρός που δε φοβάμαι μιας και πηγαίνω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο πόνος αφόρητος. Τα δάκρυα χωρίς σταματημό. Έτσι λοιπόν την πρώτη μέρα μετά την εξέταση την πέρασα με ένα μάτι θολό, κόκκινο, πρησμένο και πολλά χαρτομάντιλα. Σα ναρκομανής ήμουν!
Οι σταγόνες και η αλοιφή πρέπει ακόμη να χορηγούνται 5 φορές τη μέρα αλλά είμαι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τις πρώτες μέρες. Ωστόσο, δε θα άφηνα τίποτα να μου χαλάσει το πρόγραμμα που είχα στο νου μου. Όταν άρχισα να βρίσκω σταδιακά το φως μου άρχισα τις ταινίες, τις αρχειοθετήσεις και όλα τα προαναφερόμενα.
Αυτό που με ενοχλεί ακόμη είναι το φως και ο ήλιος. Έχω ήδη μειώσει τη φωτεινότητα του υπολογιστή για να μπορώ να δω ταινίες. Όσο για τον ήλιο δε με πειράζει
μιας και δε σχεδίαζα να βγω. Αύριο στη θάλασσα θα έχω γυαλιά ηλίου αλλά όχι και φακούς επαφής μιας και θα κάνω καιρό να φορέσω εφόσον το τραύμα είναι βαθύ.

Παρ' αυτά, σήμερα είδα το "Amelie", πρέπει να είναι η τρίτη φορά που το βλέπω. Τις προηγούμενες ήμουν μικρότερη και δεν ήμουν σίγουρη τι μου άρεσε και είχε αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Σήμερα κατάλαβα. Ίσως σε κάποια χρόνια να το ξαναδώ. Είναι από τα έργα που όσο αλλάζεις οπτικές μπορείς να το αντιληφθείς διαφορετικά ή τουλάχιστον έτσι το βλέπω τώρα.
Τέλος, να αναφέρω ότι σήμερα ξύπνησα κυριολεκτικά χαμογελώντας μιας και ονειρεύτηκα πως ήμουν με τις φίλες μου στη φοιτητούπολη και γελούσαμε πολύ, όπως τότε, όπως πάντα...

Καλά να περνάτε και να χαμογελάτε!!!

Εν λευκώ

Όλα βαίνουν καλώς ακόμη κι αν στο μυαλό όλα είναι κουβάρι. Τα καθημερινά είναι μη συνταρακτικά και αρκετά ήρεμα. Δίχως αχαριστία θα πω ότι είναι όμορφα. Μα λείπει αυτή η αναμονή για το κάτι άλλο που θα έρθει διότι μια γενικότερη αναμονή για όλα υπάρχει. Λείπει κάτι που θα μου προκαλέσει ενθουσιασμό, λείπει κάτι, λείπει κάποιος. Υπάρχουν άλλα και άλλοι μα αφού τα είχα και τους είχα πάντα, επιπόλαια πια τα/τους θεωρώ σταθερές αξίες και εκλαμβάνονται ως δεδομένα. Κακό!

Είναι διαφορετικό να ξυπνάς και κάτι που σε ενθουσιάζει να σε περιμένει. Κάτι να σε εκφράζει, να σε γεμίζει, να σε κουράζει γλυκά. Να δίνεις το είναι σου σε κάτι που θεωρείς πως το μόνο για το οποίο είσαι προορισμένος να κάνεις σε αυτή τη ζωή. Το είχα αυτό ούσα φοιτήτρια και μου λείπει ήδη.
Είναι αλλιώτικο επίσης, να ξυπνάς με μια καλημέρα που λατρεύεις και να κοιμάσαι με μια καληνύχτα που σε γαληνεύει. Τις έχω βρει... Αλλά είναι λιγάκι μακριά. Και είναι δύσκολοι οι τρόποι αν και πολλοί. Απρόσιτοι ακόμη. Να εκείνες οι μέρες έγιναν παντοτινές.

Με τόσο μπέρδεμα στο μυαλό νιώθω και τις λέξεις κολλημένες κάπου μέσα μου. Οι πιο πολλές δεν μπορούν να πάρουν το νόημα που θέλω να τις δώσω.

Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Σχέδια

«Είμαστε μια παρέα που ταξιδεύουμε 

και μετράμε τ' άστρα τα αμέτρητα. '

Ώσπου τέλος γλιστράμε σ' άλλον πλανήτη. 

Αλήθεια.» *

Αγαπώ τα σχέδια για το κοντινό μέλλον, το πολύ κοντινό. Αγαπώ και τον προγραμματισμό σε πράγματα που θα κάνω άμεσα. 

Ένα προγραμματισμένο παιχνίδι μπιτς βόλευ για το απόγευμα δίπλα στη θάλασσα, ένα πρωινό διάβασμα, ένα ολιγόλεπτο απογευματινό τρέξιμο.

Τα ταξίδια είναι καλύτερα να τα οργανώνεις μια βδομάδα πριν κι ας τα έχεις από καιρό στο μυαλό σου (εκτός κι αν θέλεις εισιτήρια σε έκπτωση).

Σχέδια για λίγες μέρες διαφυγής έπλαθα κι εγώ στο μυαλό μου και μάλλον καρποφόρησαν. Τώρα αν όντως είναι διαφυγή του νου αλλά φυλακή για την καρδιά αυτά τα σχέδια δεν ξέρω. Σημασία εξάλλου έχει το παρόν. Ένα παρόν προσαρμογής που εύκολα μεταπλάθει όνειρα, σχέδια, ταξίδια. Επιθυμίες που δεν ξέρω καν αν με εκφράζουν αλλά δεν τις σκαλίζω πολύ. Ανακατεμένα λόγια με σιωπές, αναμνήσεις με ενεστωτικά γεγονότα. Ένα «εγώ» που δεν ξέρει πόσο κοστίζουν οι αποφάσεις αλλά δε διστάζει να πληρώσει.

Να χαμογελάτε!!

*τα διάβασα κάπου στο διαδίκτυο ως λόγια του Ελύτη αλλά επειδή δεν μπόρεσα να βρω άλλες πληροφορίες και να τις διασταυρώσω γι' αυτό δεν αναφέρω το όνομά του κάτω από τους στίχους.

«Και τώρα εδώ πώς ξαναρχίζεις;

Σ αυτή την άπλα που σε πνίγει

(...)

Εδώ, στην πόλη αυτή, πώς συνηθίζεις;»

Τ. Πατρίκιος

Μετά από μια βδομάδα και κάτι νόμιζα ότι θα ήμουν έτοιμη να γράψω κάτι για την  «Αλεξάνδρειά» μου. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι την έχω αφήσει. Ίσως γιατί κάθε καλοκαίρι την άφηνα.

Μα καμιά φορά όταν κλείνω τα μάτια ενώ αφήνομαι στην επιφάνεια της θάλασσας ή όταν τρέχω στην ακρογιαλιά, είναι αναπόφευκτο να μη με κατακλύσουν οι εικόνες της. Θα μου λείψει...
Θα μου λείψουν τα πρωινά ξυπνήματα πριν ακόμη φανεί ο ήλιος και η αναμονή στη στάση. Θα μου λείψουν τα ραντεβού που από παρά δέκα έγιναν ακριβώς. Εκείνες οι στοές που είχαν κάτι από νησί και η μυρωδιά ενός δέντρου στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης. Θα μου λείψει το πρωινό στη λέσχη και η προσμονή για μαρμελάδα φράουλα και κέικ. Οι συγκεντρώσεις στο σπίτι και η επιλογή της χειρότερης ταινίας εν τέλει. Η μυρωδιά των βιβλίων στη βιβλιοθήκη κυρίως των πιο παλιών εκείνων που απολάμβαναν ιδιαίτερη φροντίδα. Τα βροχερά απογεύματα στο κάστρο και τα ξάστερα βράδια στη λίμνη. Το φεγγάρι. Τα αμφιθέατρα. Θα μου λείψουν τα χρώματα τ' ουρανού που ποτέ δεν παρέμεναν ίδια και το ανθισμένο μονοπάτι που οδηγούσε στη Σχολή. Οι ομαδικές «εξορμήσεις» στο σούπερ μάρκετ και η σύντομη βόλτα με το καραβάκι. Οι περίπατοι με ένα κυπελάκι παγωτό στο χέρι και μια φωτογραφική μηχανή. Οι ευδιάκριτες εποχές. Τα κίτρινα φύλλα που κάλυπταν τους δρόμους κάθε Φθινόπωρο και το «γουργούρισμα» των περιστεριών. Τα μαθήματα με αγαπημένους καθηγητές ή και μη. Οι συννεφιασμένες μέρες και οι «οργισμένες» νύχτες που μας νανούριζε η βροχή. Το ομαδικό μαγείρεμα της πιο νόστιμης συνταγής. Η αναμονή για φαγητό στη λέσχη μετά το τελευταίο βραδινό μάθημα μια γεμάτης κουραστικής μέρας. Το παστίτσιο με τη διακριτική γεύση της κανέλας που εδώ δεν αρέσει σε κανέναν. Θα μου λείψουν τα πιο ενδιαφέροντα σεμινάρια και διαλέξεις μα και τα πιο βαρετά συμπόσια. Οι εκδηλώσεις του πνευματικού κέντρου και του πανεπιστημίου. Οι νύχτες για ποτό και χορό. Θα μου λείψει η σιωπή και η φωνή αυτής της πόλης. Η ηχώ της δικής μου φωνής και σιωπής σε αυτή την πόλη.
Θα μου λείψουν...

Είμαι σίγουρη πως μετά το καλοκαίρι η απουσία θα γίνει εντονότερη. Μα ξέρω επίσης ότι όσα έμαθα εκεί, όσα κέρδισα και κατέκτησα εκεί δε χάνονται εδώ. Αυτές οι μέρες οι γεμάτες, οι δύσκολες και ευτυχισμένες μέρες στάθηκαν αρωγοί να με μάθω καλύτερα. Κι αυτό το όνειρο που μετατράπηκε σε πάθος με βοήθησε να δω τον κόσμο λίγο διαφορετικά. Ακόμη κι ο δισταγμός που μετατράπηκε σε αγάπη για εκείνο το μέρος συνέλαβε να εκτιμήσω πράγματα που  πριν θεωρούσα δεδομένα.

Εν τέλει ίσως να είναι εντονότερη η παρουσία παρά η απουσία της «Αλεξάνδρειας που φεύγει».

"Now, this is not the time or the place for a broken hearted
Cause this is the end of the rainbow
Where no one can be too sad
No, I don't wanna leave but I must keep moving ahead
Cause my life belongs to the other side
Behind the great ocean's waves."

η «Αλεξάνδρειά» μου

Για απολογισμούς δεν είμαι έτοιμη ακόμη οπότε αφήνω να μιλήσει το ποίημα που με εκφράζει απόλυτα.

«(...) μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.

Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν

ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙

μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,

κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι

με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,

ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,

τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,

κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.»

Κ.Π Καβάφης

ΥΓ: Καλές Διακοπές. Ίσως να λείψω απ' τη μπλογκόσφαιρα για λίγο μα θα τα ξαναπούμε σύντομα.

"I close my eyes
Only for a moment and the moment's gone
All my dreams
Pass before my eyes a curiosity

(...) Nothing lasts forever ..." 

«Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.»

Γ. Σεφέρης

Νύχτα γεμάτη λέξεις σαν να μην πρόλαβες να τα πεις όλα τα περασμένα χρόνια. Νύχτα γεμάτη σιωπές για να αφουγκράζεσαι το παραμικρό. Σταθερά τ' αστέρια δε σου χαρίζουν ευχές σήμερα. Και το φεγγάρι εξαφανίστηκε ξαφνικά. Φώτα σε νερά απαλά και κάτι συνειρμοί αποτυχημένοι. Μια σκέψη που διακόπτεται από άλλη και μια αλήθεια ανεπιθύμητη. Ένα κενό...  Αποτυπώματα στα δέντρα, τα φανάρια, τα σκαλιά. Γεμάτη η πόλη από δικά μου αποτυπώματα. Τώρα με βλέπω παντού. Στα λεωφορεία, τους δρόμους, στο κάστρο. Αγγίζω με το χέρι μου τα προηγούμενα ίχνη μου. Είναι ακόμη νωπά. Νομίζαμε θα μέναμε πάντα εδώ. Μακρινό έμοιαζε το αύριο.
Στο μεταίχμιο. Μόλις ανοίγεις τα μάτια μετά από ένα όνειρο γλυκό. Στο μεταίχμιο μιας πραγματικότητας που δε θέλω να δεχτώ.

Τα τελευταία...

«Όλα τα πήρε το καλοκαίρι.» 

Οδ. Ελύτης

Τα τελευταία βήματα σε εκείνη τη στοά που υπάρχει ένα μαγαζί με κατοικίδια ζωάκια. Το τελευταίο μεσημεριανό στη λέσχη. Τα τελευταία αποτυπώματα στα βιβλία της βιβλιοθήκης μας. Η τελευταία ματιά στον πίνακα ανακοινώσεων του Τομέα μου. Η τελευταία υπογραφή μετά το τέλος της εξέτασης. Τα τελευταία φεγγάρια. Η τελευταία συζήτηση με αγαπημένο καθηγητή. Το τελευταίο δείπνο σε αγαπημένο μέρος. Οι τελευταίες αγκαλιές που φέρνουν όλα όσα πέρασαν στα μάτια σου. Το τελευταίο εισιτήριο. Η τελευταία γενική καθαριότητα. Οι τελευταίες οι νύχτες οι αλλιώτικες. Οι τελευταίες μυρωδιές των δέντρων. Τα τελευταία βλέμματα. Οι τελευταίες φωτογραφίες. Οι τελευταίες ευχές. Η τελευταία υπόσχεση. Η τελευταία μέρα στο σούπερ μάρκετ. Η τελευταία μέρα στη στάση. Η τελευταία διαδρομή. Τα τελευταία ίχνη στους ορόφους της σχολής. Η τελευταία φορά στην τάξη. Οι τελευταίες κούτες. Η τελευταία πληρωμή λογαριασμών. Το τελευταίο καλοκαίρι. Οι τελευταίες συναντήσεις.

Τα πρώτα δάκρυα.

 "No, I don't wanna go
I don't wanna gooo."

 «Γύρου σε κάτι ατάραχο π' ασπρίζει μες στη λίμνη,

Mονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι»

Δ. Σολωμός

Ένα -αναμενόμενο- φωτεινό φεγγάρι. 

Μια -ασυνήθιστα- σκοτεινή πόλη.

«είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα»

22

«Νύχτωσε. 

Ώρα πού αναρωτιέται κανείς τι έπραξε στη ζωή του.»

Τάσος Λειβαδίτης

Στις 22 κλείσαμε τα 22 !

Το πάρτι ξεκίνησε νωρίς το πρωί. Μόλις το ξυπνητήρι χτύπησε το σπίτι γέμισε με τις φωνές του  Αριστοφάνη, του Ευριπίδη, του Μνησίλοχου, του Αγάθωνα και άλλων αρχαίων προγόνων.
Ένα χτύπημα στην πόρτα κατά το μεσημεράκι με ξάφνιασε. Τέσσερα χαμογελαστά προσωπάκια τραγουδούσαν κάτι το οποίο δεν πρόλαβα να το ακούσω καθώς αποτύπωνα τα μάτια τους. Μόλις τελείωσαν το τραγούδι, μηχανικά σχεδόν έσβησα το κεράκι αφού κατάφερα να σταματήσω να χαμογελάω και να φυσήξω. Θα σας έλεγα τι ευχήθηκα, μα λένε πως έτσι δεν «πιάνει». Ας είναι λοιπόν.
Μπορεί η μέρα να περιελάμβανε συγκέντρωση και διάβασμα αλλά τα τελευταία μου γενέθλια στην πόλη που αγάπησα έκλεισαν με μια βόλτα στα πιο όμορφα μέρη της. Η απαλή δροσιά που ξέμεινε από τη σύντομη βροχή που προηγήθηκε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα, έμοιαζε να ήταν δώρο από το φεγγάρι.

Πήρα αρκετές ευχές. Άλλες πιο αληθινές, άλλες τυπικές. Ήταν όμως και κάτι ευχές που με έκαναν να χαμογελάσω δυνατά.
Οι Άνθρωποί μου εδώ σχεδόν κατάφεραν να καλύψουν τα κενά που δημιουργήθηκαν από την απουσία των άλλων αγαπημένων μου.

Ο χρόνος λοιπόν, για μένα δε θα έπρεπε να ξεκινάει την πρωτοχρονιά αλλά στα γενέθλια του καθενός. Όταν οι ευχές σωπάσουν έρχεται η ώρα για τον απολογισμό. Τι έλαβες, τι έδωσες, τι σου περίσσεψε τελικά. Για μένα η πορεία προς τα 22 ήταν κάτι παραπάνω από όμορφη. Είναι γεγονός ότι ξεφυλλίζοντας λίγο το μυαλό μου σπάνια βρίσκω χωρία που να με βλέπω να πονάω. Ίσως γιατί προσπαθώ να αποτυπώνω μόνο κυρίως τα καλά. Θεωρώ ότι ο χρόνος αυτός έγινε ανεπαίσθητα τομή για μένα. Περίεργο που το συνειδητοποιώ καθώς δεν μπορώ να το ορίσω συγκεκριμένα αλλά το νιώθω μέσω της μετάλλαξης της σκέψης μου, των συναναστροφών μου, των νέων μου στόχων, του λόγου μου, της συμπεριφοράς μου, της γενικότερης οπτικής μου.

Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος εν τέλει; Σπαταλάμε τόσο χρόνο για να ορίσουμε τις έννοιες και να τις κατατάξουμε σε ομάδες και έτσι ξεχνάμε να τις νιώσουμε.

Χρόνια μας πολλά!
Μας, γιατί όταν έχεις δίδυμο αδερφό δε νιώθεις ποτέ μόνη, ακόμη κι αν είστε μακριά!!

« Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου »

Αυτές οι νύχτες...

«Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!»

Δ. Σολωμός

...που ακούγεται μια μελωδία κι ένα σιγανό τραγούδι.

...που τα φώτα καλλωπίζονται μπροστά στα νερά και δε μοιάζουν με άλλα.

...που όλη η πόλη μοσχοβολάει από τις φλαμουριές.

...που το φεγγάρι χάνεται, μόνο ανάμεσα στα δέντρα.

...που ο ανάλαφρος φλοίσβος δε σε ταξιδεύει αλλού 

καθώς μόνο εδώ θα ήθελες να ήσουν.

Αυτές οι νύχτες δεν παγώνουν τον χρόνο, 

τον κυριεύουν.