Εν λευκώ

Όλα βαίνουν καλώς ακόμη κι αν στο μυαλό όλα είναι κουβάρι. Τα καθημερινά είναι μη συνταρακτικά και αρκετά ήρεμα. Δίχως αχαριστία θα πω ότι είναι όμορφα. Μα λείπει αυτή η αναμονή για το κάτι άλλο που θα έρθει διότι μια γενικότερη αναμονή για όλα υπάρχει. Λείπει κάτι που θα μου προκαλέσει ενθουσιασμό, λείπει κάτι, λείπει κάποιος. Υπάρχουν άλλα και άλλοι μα αφού τα είχα και τους είχα πάντα, επιπόλαια πια τα/τους θεωρώ σταθερές αξίες και εκλαμβάνονται ως δεδομένα. Κακό!

Είναι διαφορετικό να ξυπνάς και κάτι που σε ενθουσιάζει να σε περιμένει. Κάτι να σε εκφράζει, να σε γεμίζει, να σε κουράζει γλυκά. Να δίνεις το είναι σου σε κάτι που θεωρείς πως το μόνο για το οποίο είσαι προορισμένος να κάνεις σε αυτή τη ζωή. Το είχα αυτό ούσα φοιτήτρια και μου λείπει ήδη.
Είναι αλλιώτικο επίσης, να ξυπνάς με μια καλημέρα που λατρεύεις και να κοιμάσαι με μια καληνύχτα που σε γαληνεύει. Τις έχω βρει... Αλλά είναι λιγάκι μακριά. Και είναι δύσκολοι οι τρόποι αν και πολλοί. Απρόσιτοι ακόμη. Να εκείνες οι μέρες έγιναν παντοτινές.

Με τόσο μπέρδεμα στο μυαλό νιώθω και τις λέξεις κολλημένες κάπου μέσα μου. Οι πιο πολλές δεν μπορούν να πάρουν το νόημα που θέλω να τις δώσω.

Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Σχέδια

«Είμαστε μια παρέα που ταξιδεύουμε 

και μετράμε τ' άστρα τα αμέτρητα. '

Ώσπου τέλος γλιστράμε σ' άλλον πλανήτη. 

Αλήθεια.» *

Αγαπώ τα σχέδια για το κοντινό μέλλον, το πολύ κοντινό. Αγαπώ και τον προγραμματισμό σε πράγματα που θα κάνω άμεσα. 

Ένα προγραμματισμένο παιχνίδι μπιτς βόλευ για το απόγευμα δίπλα στη θάλασσα, ένα πρωινό διάβασμα, ένα ολιγόλεπτο απογευματινό τρέξιμο.

Τα ταξίδια είναι καλύτερα να τα οργανώνεις μια βδομάδα πριν κι ας τα έχεις από καιρό στο μυαλό σου (εκτός κι αν θέλεις εισιτήρια σε έκπτωση).

Σχέδια για λίγες μέρες διαφυγής έπλαθα κι εγώ στο μυαλό μου και μάλλον καρποφόρησαν. Τώρα αν όντως είναι διαφυγή του νου αλλά φυλακή για την καρδιά αυτά τα σχέδια δεν ξέρω. Σημασία εξάλλου έχει το παρόν. Ένα παρόν προσαρμογής που εύκολα μεταπλάθει όνειρα, σχέδια, ταξίδια. Επιθυμίες που δεν ξέρω καν αν με εκφράζουν αλλά δεν τις σκαλίζω πολύ. Ανακατεμένα λόγια με σιωπές, αναμνήσεις με ενεστωτικά γεγονότα. Ένα «εγώ» που δεν ξέρει πόσο κοστίζουν οι αποφάσεις αλλά δε διστάζει να πληρώσει.

Να χαμογελάτε!!

*τα διάβασα κάπου στο διαδίκτυο ως λόγια του Ελύτη αλλά επειδή δεν μπόρεσα να βρω άλλες πληροφορίες και να τις διασταυρώσω γι' αυτό δεν αναφέρω το όνομά του κάτω από τους στίχους.